31 



welligt Awarras. Maar, ware dit zoo, ik zou daarin geene genoegzame re- 

 den vinden om dien tuinnaam aan te nemen, tenzij men de zekerheid mogt 

 kunnen erlangen, dat deze soort alleen in Guyana voorkomt en dat die land- 

 streek geene andere Astrocarya bezit. 



De soorten van dit geslacht hebben eenen middelmatig hoogen stam. Zel- 

 den missen zij den stengel. Zij komen in groot aantal voor in boschrijke, 

 vochtige, heete plaatsen, en zij zijn aldaar verspreid of digt op een geplaatst. 

 De stam is overal , behalve ter plaatse van de ringen , met stevige zwarte 

 dorens voorzien, die denzelven als "t ware ongenaakbaar maken. De bladen 

 staan alle aan den top en zijn gevind. De vinbladen hebben dorens aan den 

 rand, en zijn in de meeste soorten zilverwit aan de ondervlakte, terwijl de 

 bladstelen ongedoornd zijn. De bloeikolven zijn eenvoudig takkig, even als 

 de stam zelf, ongenaakbaar door dorens of borstels, dikwijls wit-zachtharig, 

 en besloten in houtachtige gedoomde bloemscheden, die tusschen de bladen 

 zijn geplaatst. 



De Aioarra schijnt het meest overeen te komen met yi. vulgare mar. (p. 

 74. t. 62. 63), maar verschilt daarvan hoofdzakelijk doordien de ondervlakte 

 der bladen niet zilverwit is. De stam is 10-2Ö' hoog, regt 4-7'' dik, 

 rolrond, de ringen staan 7-10" van elkander af, naar de basis is de stam 

 bijna ongedoornd, naar boven zijn in de tusschenstanden der ringen zware, 

 digt staande, zwarte, blinkende dorens van ongelijke grootte, doch meestal 

 zeer groot, 5" lang, regt of omgebogen en daardoor schier niet te genaken. 

 Het loof met de bladstelen is 10-12' lang. De bladstelen hebben, te reke- 

 nen van de basis tot aan het eerste paar vinnen, eene lengte van 4'. De al- 

 gemeene stelen der bladen zijn zeer sterk gedoomd, doch naar den top toe 

 bijna ongedoornd. De steenvruchten zijn met eene oranjekleurige opperhuid 

 bedekt, en nabij de schaal met overlangs loopende vezels voorzien '). 



Nabij de stad Paramaribo, in de bosschen en op de velden is deze palm- 

 soort zeer algemeen. De vruchten worden als eene lekkernij door de inlan- 

 ders gegeten. (Herb. Splitg. 60.) Bij von martius (t. a. pL 70) wordt 

 van slechts éene soort van dit geslacht, A. murumuru^ opgegeven dat 

 de noten eetbaar zijn. Splitgerber vond deze soort bloeijende in Febr.- 

 Maart 1838. 



') Caiidex 10-25' altus, erpctus, cylindricus, 5-7" crassus, annulis 7-10" a se invicem 

 distantibus, basin versus subinermis, superne ia interstitiis annulorum aculeis densis , atris, niti- 

 dis, maximis, 5" longis, iiiaequalibus , erectis vel recurvis liorridus. Frondes 10-12'; petioli a 

 basi ad pinnas primas usque fere 4'. Rhachides aculeatissimae , versus apicem subinermes , jMnnis 

 subtus haud argenteo-albis. Drnpae auranticae, ad putamen fibris longitudinalibus percursae, 

 ediiles. 



