74 



P. imperialis Hort. Paris. 



Hieruit blijkt, dat er ten minste drie verscheidenheden zijn, en tevens dat 

 de aanvoer uit Japan en China beide moet hebben plaats gehad. Onjuist is 

 het beweren dat het zaad, 'twelk direkt uit Japan werd aangebragt in den 

 tuin te Parijs door den Graaf de cussy, de vader zou zijn van al de in 

 Europa gecultiveerde Paulownias, zoo als in de Revue korticole van 1853 

 p. 245, beweerd werd. 



Wij hebben hetgeen over die verscheidenheden werd voorgedragen, door 

 Heeren oprigters en eerste Directeuren der Maatschappij, aangevoerd, omdat 

 wij meenen dat zulks bij de beschouwing der Paulownia's Avel mag worden 

 overwogen. Er is een onmiskenbaar verschil tusschen de Pauloionia die hier, 

 en die elders, b. v. in Engeland gekweekt wordt. 



In 1841 moet, volgens eene opgave van Prof. morren, de Paulownia 

 hebben gebloeid in den kruidtuin te Parijs, alwaar dit verschijnsel jaren 

 achtereen is gezien. In Engeland (in 1849) en verschillende landen van 

 Duitschland werd het almede menigmaal opgemerkt. 



Sedert October 1846 heeft een exemplaar in den Leidschen kruidtuin telken 

 jare op dat tijdstip knoppen voortgebragt; bloemen zagen wij nimmer. Ieder 

 jaar werden de bladen kleiner en om zoo te zeggen armer, en de bloemtrossen 

 meer en meer ontwikkeld. Om Weenen schijnt men de knoppen van de Paulownia 

 te doen bloeijen, door de bloemtakken tegen den winter te omgeven met stroo; 

 waarna ze, volgens eene mondelinge mededeeling, mij door den Hr. eenzl 

 Prof. te Weenen gedaan, in Mei en Junij zich ontwikkelen. Er zijn om die 

 knoppen dikke omhulsels, die ze tegen uitwendige invloeden beschermen en 

 hierin is de reden, dat de Paulownia in sommige landen bloeit, niettegenstaande 

 eene strenge winterkoude. 



De Paulownia van den Hr. martin was in 1842, toen zij geplant werd, 

 slechts twee duim groot. Men plaatste haar op eene wel beluwde standplaats. 

 Een jaar later had zij reeds eene hoogte van tien voeten bereikt, en in het 

 tweede jaar maakte zij een gelijk schot, terwijl men zorgde dat de bladen 

 van den stam immer werden weggenomen. In het derde jaar ontwikkelde zich 

 vooral de kroon, en aan de takken kwamen ieder najaar bloemknoppen, die 

 met elk voorjaar afvielen. Eerst in 1852 gaf zij ongeveer vijftien bloemen. 

 In het afgeloopen najaar was de kroon met bloemknoppen als overdekt; men 

 hoopte dat een zachte winter die zou sparen, maar de strenge koude scheen 

 alle hoop weg te nemen. Op 4 Junij jl. meende de eigenaar te bespeuren , dat 

 de kiioppen in omvang toenamen, en eerst sedert 8 Junij zijn de bloemen 

 in groote hoeveelheid ontwikkeld. Zij hebben eenen heerlijken geur als violen. 

 De boom is thans 45 voeten hoog, 10^ duim in middellijn; was altijd ge- 

 zond en zonder bedekking. 



