126 



echter kleiner moeten zijn dan de voor de drainering gebezigde, namelijk 

 ongeveer 2 N. duimen in 't vierkant; ook menge men er eenige kleine 

 stukjes houtskool onder. 



Deze aarde, dus zamengesteld zijnde, is het niet moeijelijk meer de Or- 

 chideën te planten. Men begint met op het midden der drainering een wei- 

 nig heiaarde te leggen, toereikende voor het midden der plant, die daar 

 zoodanig op geplaatst wordt, dat hare wortels naar de drainering kunnen 

 afdalen, voorts moet de pot overal met heiaarde, met sphagnum enz. ver- 

 mengd, aangevuld worden, echter zorg dragende dat men de pot in het 

 midden hooger aanvuUe dan aan de zijden. 



De knollen moeten niet alleen niet met aarde bedekt worden, maar zelfs 

 moet de zoom naauwelijks bedekt zijn, en, wanneer de vorm der plant zulks 

 niet toelaat, zijn het alleen de oudere en 't verst van de jonge loten verwij- 

 derde knollen, welke men in de aarde zetten mag. 



Wij hebben aanbevolen de aarde in 't midden van den pot hooger aan te 

 brengen dan aan de zijden, opdat, vooral in den tijd van gedurige begieting, 

 het water gemakkelijk naar den binnenwand der pot zou kunnen vloeijen, die 

 het naar de drainering voert ; terwijl , indien het eenen uitweg zocht naar het 

 midden van den pot, het in te onmiddelijke aanraking komen zou met de hei- 

 aarde, die, wordt ze te nat, zich ontbindt en, door te groote vochtigheid, de 

 plant doet verrotten, hetwelk met de nieuwe wortels aanvangt. 



Wanneer de wortels eener plant te kort en te weinig in aantal zijn om 

 haar in de gemengde aarde staande te houden, komt men haar hierin te hulp, 

 door met looddraad aan de stevigste knollen kleine stokjes te binden, welke 

 men weder verwijdert, zoodra de plant zich door hare wortels kan staande 

 houden. 



Wanneer eene plant in goeden staat van ontwikkeling verkeert, moet men 

 haar op den pot plaatsen, met de oude knollen tegen den rand, zoodat er 

 voor de nieuwe loten niet alleen ruimte is om zich te ontwikkelen, maar dat 

 er zelfs nog toereikende gelegenheid overblijft voor nieuwe knollen, die zij 

 zullen doen ontstaan, waardoor men te vaak herhaalde verplantingen voorkomt. 



Hieruit blijkt dat men voor de planting vooral geene te naauwe potten 



in mos) gebezigd, bestaat hoofdzakelijk uit de Sphagnum palusfre Linn. (welke thans in vele 

 soorten gesplitst is). De zachtste op het gevoel is mij het doelmatigst voorgekomen, die in de 

 omstreken van het Haarlemmermeer, vooral op de zoogenaamde Zuddelanden bij Leymniden , welk 

 terrein somwijlen alleen van die mos-soort gevormd is , tot eene diepte van 1 a 2 Ned. ellen ge- 

 vonden wordt, begroeid zoowel met de meeste veenaehtige moerasplanten als met de Empetrum 

 nigrum, Oxycoccus palustris, Faccinium Vitis Idaea, Drosera rotundifoUa , Viola palustris enz." 

 Maandschr. voor Tuinbouw, Dordrecht, blussé & van braam N". 1, Jamtarij 1847, p, 4, 



DE VERTALER, 



i 



