139 



planten omgeven zijn van eene te heete en te drooge en in de tweede plaats 

 van eene te heete en te vochtige dampkring. 



Wanneer de lucht zeer heet is, werkt zij natuurlijk uitdroogend op de 

 planten, waarom ervaren kweekers steeds zorgen dat het eene naar het andere 

 is geëvenredigd. — Planten, die in kamers gekweekt worden, zijn veelal aan 

 eene zoodanige onevenredige verhouding van warmte en vochtigheid blootgesteld, 

 daar men ongaarne de meubels opoffert ten gevalle der planten, en het boven- 

 dien zeer moeijelijk, om niet te zeggen onmogelijk is, om in den winter de 

 kamers, bij eenen hoogen wanntegraad, geëvenredigd vochtig te houden. — 

 In de kasten, die hiernaar zijn ingerigt, heeft men dit volkomen in zijne 

 magt; het bezwaar hiertegen is echter dit, dat men dikwerf alle warmekast- 

 planten, onverschillig van welke natuur, in ééne en dezelfde kast plaatst, ver- 

 onderstellende dat het voldoende is, zoodanige kast goed warm te houden en 

 de potten nu en dan te begieten. 



Eene voortdurend te heete en te drooge temperatuur oefent op onderschei- 

 dene wijzen eenen nadeeligen invloed uit op het plantenleven ; zij veroorzaakt 

 namelijk verflensing, waardoor de deelen der plant hunne stevigheid verliezen, 

 omdat, door te sterke verdamping, een ledig in het weefsel ontstaat. De 

 plant wordt in dit geval slap en zwak, laat de bladen, de toppen der takken 

 en eindelijk de geheele takken hangen, en toont, door deze treurende houding, 

 dat men haar niet naar eisch behandelde. — Het geel worden der bladen, 

 't welk daaruit voorkomt, dat het bladgroen of chlorophyllum, 't welk zich in 

 de cellen bevindt, door het verdwijnen van het water, eene gele kleur verkrijgt; 

 en ziekte ja veelal den dood van den plant ten gevolge heeft, daar de gele 

 bladen in den regel afvallen; — de volkomene uitdrooging der plant, welke 

 kennelijk is aan de stijfheid en broosheid der houtachtige deelen; waarvan 

 de plant niet meer te redden is; — de verdrooging der schors, der takken, der 

 knoppen, der bladen en eindelijk der zaden kunnen de gevolgen zijn eener te 

 sterke drooge hitte. De Heer ch. morren heeft van alle deze verschijnselen 

 een meer uitvoerig overzigt gegeven i). 



De te groote warmte bij te overvloedige vochtigheid veroorzaakt, bij 

 planten, die niet volstrekt eene zoodanige standplaats behoeven, in de eerste 

 plaats eene sterkere ontwikkeling der bladen en takken, ten koste der bloe- 

 men; dit is juist de tegenovergestelde uitwerking van eene minder warme 

 droogte, door welke stiefmoederlijke behandeling men sommige planten tot 

 bloeijen dwingt, door den groei der andere deelen op deze wijze tegen te hou- 

 den; wij houden beide uitersten voor schadelijk voor 't welzijn der planten. 



In de tweede plaats is hiervan eene verkleuring der deelen het gevolg. De 



') Zie Jmuiles de la Société d' Agriculture de Gand. 1S47. -\". S. p. 284 cu volg. 



