156 



voor de ingezamelde schorsen, welke uit de onderscheidene deelen van de 

 bosschen worden aangebragt. 



Bij den aanvang van eene nieuwe exploitatie in eene nog niet onderzochte 

 streek, worden er diestros of practicos, gelijk men ze noemt, eene soort van 

 kwartiermakers, vooruitgezonden. Het zijn de meest geoefende Cascarilleros, 

 die de bosschen in alle rigtingen moeten doorkruisen, ten einde na te gaan, 

 in hoeverre en in welke rigting het wenschelijk is, dezelve te exploiteren. 

 Heeft men eene geschikte plaats gevonden, alsdan wordt daar eene soort van 

 kamp ingerigt. Men slaat er hutten en eene soort van schuren op, de laatste 

 om den Kina-voorraad te bewaren en te beschutten, en men zaait in den 

 omtrek Maïs en anderen veldvruchten voor levensonderhoud. De ondervinding 

 heeft geleerd, dat de inzameling te beter slaagt, naar gelang er meer voor- 

 raad van levensmiddelen in het kamp aanwezig is. De Cascarilleros trekt de 

 bosschen in, voorzien van zijn' bijl en van eene soort van zak, die over zijnen 

 schouder hangt, en verder van wat noodig is tot zijn eenvoudig nachtelijk 

 leger. Hij is bij zijne nasporingen aan eene menigte bezwaren en gevaren, 

 die zelfs zijn leven bedreigen, blootgesteld. De Kina-boomen vormen wel geene 

 bosschen, maar komen toch hier en daar in kleinere groepen voor; anderen 

 vindt men geheel en al eenzaam staande tusschen andere boomen. De Casca- 

 rilleros erkent reeds aan de gesteldheid van de toppen der boomen, of aan 

 de kleur of aan het geritsel der bladen, zoo als dit aan sommige boomsoorten 

 karakteristiek is, die soorten, welke hij zoekt, en het is opmerkelijk, hoe hij, 

 reeds op eenen zeer grooten afstand, aan den bloei alleen, die zich aan de 

 toppen der boomen vertoont, de soort die hij zoekt, kan erkennen. Somwijlen 

 is het ook alleen de schorslaag, die hem tot kenmerk dient. Anderzins zijn 

 het de drooge en afgevallen bladen, die onder 't geboomte op den grond 

 liggen. 



Niet zelden komt hij , na lange inspanning , zonder eenige vrucht van zijnen 

 moeitevollen togt te hebben medegebragt, terug, wanneer zijn voorraad voedsel 

 verbruikt en hij tot die terugtogt wel genoodzaakt is. 



Men velt de boomen, ten einde ze te ontschorsen, nabij den wortel, zoo 

 diep mogelijk in den grond, waar de bast tevens het dikste is. Van den ge- 

 vallen boom neemt men 't eerst de buitenste laag, of het zoogenaamd opper- 

 huidsvlies weg, door het te kloppen of te blekken met stukken hout of met 

 den rug van den bijl. Daarna wordt het ontbloote deel van de schors met 

 eenen borstel schoongemaakt. Men snijdt vervolgens, door middel van messen, 

 strooken of plaatjes, in den vorm in welken men er die van wil afzonderen, 

 en waarbij men zooveel mogelijk vermijdt om het hout mede weg te nemen. 

 Men snijdt ook dikwerf den stam aan stukkeu, om dien te kunnen keeren 

 en in alle rigtingen het schorsgedeelte weg te nemen. Zooveel als mogelijk 



