171 



door de handen moeten gaan, en dat men de planten niet vroeger in de kast 

 moet terugbrengen. 



Water van 35 en zelfs van 40 graden kan geeuerlei nadeel aan de planten 

 veroorzaken, vooral wanneer men bedenkt, dat zulks hoogstens ééns in het 

 jaar plaats heeft en dat de wortels niet meer dan vijf minuten er mede in 

 aanraking zijn. Men moet zulks dan ook niet te dikwijls herhalen. 



De bladluizen zijn van eene donkere kleur en moeijelijk op de planten 

 te vinden, aan welke zij aanmerkelijke schade kunnen berokkenen. Gelukkig 

 kan men hun spoor op de potten en bladen volgen. Maar, daar men zou moe- 

 ten gissen in welke pot zij zich verborgen hebben, moet men ze 's nachts 

 zoeken op potten die zij reeds bezocht hebben, wanneer de terugkaatsing van 

 het licht ze gemakkelijk zal doen ontdekken. 



De slakken gaan spoediger te werk dan de bladluizen; één nacht is 

 voor eene slak voldoende om verscheidene bloemstelen af te knagen. Men 

 moet dus, zoodra men haar spoor, dat veel breeder is dan dat van een 

 bladbluis, 's nachts vervolgen. Ook kan men, om ze te vangen, in hare nabij- 

 heid eene pot met zemelen plaatsen, en het zou eene zeldzaamheid zijn, indien zij 

 zich, reeds in den eersten nacht, niet hiermede vangen lieten. 



Het toeval heeft ons een middel geleerd, om de bloemstengels voor de 

 slakken te vrijwaren; dit bestaat in een looddraad, hetwelk men twee of 

 drie malen om den stengel windt, met de twee afgebroken einden naar 

 de basis gerigt. Dit looddraad moet den stengel niet knellen, maar integen- 

 deel zich vrij kunnen bewegen en alleen door eene knoopachtige verhe- 

 venheid van den stengel, of het uiterste van een schutblad opgehouden 

 worden. Vreest nu de slak de aanraking van het lood, dat zij met 

 zich mede voert? Of is er eene andere oorzaak die haar in hare opstijging 

 belet? Wij weten het niet, maar dit is zeker, dat de slak altijd haar plan 

 laat varen en de stengel behouden is. 



De roode en witte acarus zijn insecten, die voor de planten meest altijd 

 doodelijk zijn, als men ze niet bij hun ontstaan vernietigd. Men bespeurt 

 hunne tegenwoordigheid op de planten, alleen door roode en witte vlekken 

 op de bladen. 



Zoodra men deze vlekken bemerkt, moet men de bladen met zeer slap 

 zeepwater wasschen en daarna met bloem van zwavel bestrooijen ; den vol- 

 genden dag wascht men ze weder, met eene half van zuiver Avater doortrok- 

 ken spons, af; welke wassching gedurende twee of drie weken alle drie da- 

 gen moet herhaald worden; wat noodig is om de eitjes, die zich nog op 

 de plant kunnen bevinden, te vernietigen. 



Men moet met zeer veel oplettenheid de oksels der bladen nazien, en, zoo 

 de insecten zich daarin reeds genesteld hebben, de plant uit de kast nemen, 



