220 



zijde van den Atlantischen oceaan thuis behooren, onze europesclie heide- 

 planten anders, dan een afgedwaald gedeelte van het groote geslacht Erica 

 van Zuid-Africa? Hoevele andere, overigens vohnaakt natuurlijke geslachten 

 zijn niet geographisch door uitgestrekte zeeën, dorre wildernissen of hooge 

 bergketens gescheiden. De Rhodoclendro7i s ^ de Magnolia s, de eiken en een 

 groot aantal andere geslachten, aan de beide vaste landen eigen, zijn hiervan 

 even zoo vele voorbeelden. 



Voor het overige zijn de wezenlijke karakters, waarop het geslacht Gera- 

 nium is gegrond, niet zoo scherp afgebakend, dat men niet een zeker getal 

 planten zou aantreffen, die het midden houden tusschen dit geslacht en de 

 andere, die de familie der Geraniaceae uitmaken, en wel bijzonder het ge- 

 slacht ErocUum. — Deze karakters bestaan in eene onregelmatige bloemkroon 

 en het bestaan van eene spoor, welke met de bloemsteel is vergroeid, of, meer 

 bepaald gesproken, van eene honig-klier, die, aan de basis van het bovenste 

 kelkblad, meer of minder diep in het weefsel van den bloemsteel gedrongen 

 is. — Zoodanige klieren komen nu ook bij verscheidene soorten van het ge- 

 slacht Erodium voor, en die welke bij het bovenste kelkblad voorkomt, is 

 zeer dikwijls 't meest ontwikkeld van allen. — Is die nu slechts eeniger- 

 mate met den bloemsteel vergroeid, dan heeft men het kenmerkend karakter 

 van Pelargonium, en werkelijk treft men, bij dit laatste geslacht, soorten 

 aan, waar die honig-holte te naauwernood zigtbaar is en die dus werkelijk 

 den overgang tot het geslacht Erodium daarstellen. 



Sedert geruimen tijd kweekt men in den Plantentuin te Parijs eene Gera- 

 niacea van Algerië, die de grens schijnt daar te stellen tusschen de twee 

 geslachten, waarvan sprake is; het is de Erodium Geïfulimn^ eene wezen- 

 lijke sierplant, waaraan niets anders ontbreekt om tot het geslacht Pelargo- 

 nium te behooren, dan dat de bovenste klier met den bloemsteel vergroeid 

 ware. De bloemkroon is minstens zoo groot als die van Pelargonium inqui- 

 nans, zij is zigtbaar onregelmatig, fraai rooskleurig wit, met eene groote 

 purpere vlek op elk der beide bovenste bloembladen, op het eerste gezigt 

 zou men de bloemen voor die xaii een' Pelargonium houden en strikt ge- 

 nomen zou men de plant ook tot dat geslacht brengen moeten, zoo slechts 

 de honig-klier in de basis van het daaraan grenzende kelkblad, vergroeid 

 ware. Te dezen opzigte ligt er slechts ééne schrede tusschen deze plant en 

 de Pelargonium Coti/ledonis van het eiland St. Helena; want in deze laat- 

 ste soort is zij slechts zeer weinig vergroeid en gevolgelijk is de voorge- 

 wende spoor hier teruggebragt tot eene eenvoudige holte, aan de basis van 

 een der kelkbladen. Uit dit oogpunt beschouwd komen beide planten, door 

 de organisatie der bloem, elkander zeer nabij. 



Wij kunnen nog niet bepalen in hoeverre de P. Eudlicherianuvi ons kli- 



