263 



het Peruaansche Gouvernement meenden te zien. Yaak van zijne wegwijzers 

 en dit niet zelden des nachts, geheel en al plotselijk verlaten, moest hij 

 soms dagen lang, zonder een raenschelijk wezen te zien en menigmaal van 

 het noodigste voedsel verstoken, ronddolen, alvorens het goede spoor terug 

 te vinden. 



De raeening van ten deze niet wel onderrigte personen , dat men thans nog 

 de Kina-boomen in bosschen als 't ware gezellig groeijende, bijeen zou vin- 

 den , wordt ook nu weder op nieuws door de bevindingen des Heereu hass- 

 KAKL weersproken. De naam Kina-bosschen wordt alzoo zeer ongepast. Zij 

 zijn vaak verstrooid en zelfs in de Kina-streken somwijlen niet dan ui- 

 terst moeijelijk vinden. Zou de tegenstrijdigheid, die in deze opgaven door 

 vroegere schrijvers met de tegenwoordige bestaat, ook zijn te verklaren 

 uit de vernieling der bosschen, die in de laatste halve eeuw heeft plaats 

 gehad ? 



In de provincie Carabaya aangekomen koesterde hij de hoop om aldaar de 

 Kina-boomen nog vol vrucht en zaad te vinden, en zulks op grond van hem 

 gegeven berigten. Deze hoop werd te leur gesteld, daar de zaden reeds wa- 

 ren verstrooid. 



In het laatst van September 1853 kwam de Heer hasskarl te Cuzco, 

 de oude Inka stad. Van daar te Sandia, de hoofdplaats van het district van 

 dien naam aangekomen zijnde, w^aar alleen (volgens dezen reiziger) tegen- 

 woordig de Kina voor zoo verre Peru betreft, wordt ingezameld, stelde hij 

 zich onmiddellijk in betrekking met eenige oude en geoefende bast-verzame- 

 laars (cascarilleros practicos) om door aanwijzingen van dezelven, berigten 

 te bekomen van en onderzoek te doen naar de plaatsen alwaar de Kina-boo- 

 men groeijen. Hij werd daardoor in staat gesteld eene menigte en verschil- 

 lende Kina-soorten te zien; maar hij moest tevens tot zijn leedwezen ontwa- 

 ren, dat hij te laat was gekomen om zaden te verzamelen, hebbende alle de 

 nog aan de boomen zittende vruchten hare zaden reeds laten uitvallen. Het 

 zij niet ongepast om te dezer plaatse te herhalen dat het Kina-zaad van de 

 uiterste fijn- en ligtheid en rondom met een uiterst dunvliezig uitbreidsel 

 voorzien is; dat het alzoo ligtelijk verwaait en te loor gaat, maar ook dat 

 hieruit de ontzaggelijke uitbreiding der Ciuchonen in Zuid-Amerika met 

 eenige waarschijnlijkheid is af te leiden. 



Er waren op dat tijdstip evenmin jonge planten van die boomsoorten te 

 verkrijgen. In Carabaya toch waren de boomen uitnemend schaarsch, zeer 

 verstrooid en dus zeldzaam, terwijl de Kinabast-zoekers bijna alle oude, 

 dat is, de alleen zaad-dragende boomen hebben uitgeroeid. Het is daarom 

 vaak noodig over de groote rivier, dus over de grensscheiding van het land 

 der wilde Indianen te gaan, om althans eenigzins met de hoop op goeden 



