274 



uitloopende eikels. Gewoonlijk wordt dezelve Querciis puhescem genoemd; 

 deze soort is echter zeer verschillend van die welke wit.ldenow onder de- 

 zen naam bekend gemaakt heeft ; daar de groei en de eikels van beiden niets 

 met elkander gemeen hebben. Het is om deze reden dat ik voorstel aan deze 

 soort den naam van Querciis taurica te geven. 



Daarna komen de gemeene en oostersche witte beuken, de mastboomen, 

 Acer campestre, de kornoelje [Cornus mascula), de hazelstruik, witte en 

 zwarte doorn, ligusters, de breedbladige papenmuts {Evomjmus latifoUa) vele 

 wilgen en boven alles de geneverstruik met roode bessen {Jimipertis rufes- 

 cens). Deze laatstgenoemde houtsoort onderscheidt zich werkelijk , gelijk i,ink 

 het eerst bewezen heeft, van Juniperus oxycedriis , door zijne kleine en an- 

 ders gekleurde bessen, maar komt, even als deze, slechts gezellig voor en 

 wordt, 't geen zeer merkwaardig is, ook bewoond door dezelfde soort van 

 parasiet {Viscum of Arceubothkim Oxycedri). 



Er zijn buitendien nog meerdere soorten van hout als inlandsch in de 

 Krim te beschouwen, als: de stompbladerige eschdoorn, de gewone esch, de 

 olm, de beuk, de peerenboon, de wilde appel, de hazelnoot, de grootblade- 

 rige linde, de walnoot, de plataan (zijnde echter de beide laatste ingevoerd), 

 de Arbutus Andrachne , de Krimsche pistache [Fistacia mutica) en de Krim- 

 sche pijnboom (Pinns tatirica). Het is opmerkelijk dat de Krim drie soorten 

 van pijnboomen bezit die nergens voorkomen, althans niet in het wilde. Pi- 

 nus taurica wordt meestal gehouden voor eene en dezelfde soort met Pinus 

 maritima, is echter specifiek verschillende. Zij groeit slechts op de hoogten, 

 op rotsen en nooit aan de oevers gelijk dit plaats heeft met de soort welke 

 met haar wordt verwisseld. Zij staat immer meer alleen of op zich zelve en 

 komt in zulk een klein aantal exemplaren voor, dat men haar gemakkelijk 

 zou kunnen uitroeijen. Juniperus rufescens neemt tusschen de Alupka en 

 Klein-Oreande eene tamelijk groote vlakte in en strekt zich uit tot aan het 

 voorgebergte Aithadar, waar een vuurtoren staat. Echter komt deze soort ook 

 op haar zelve voor en heeft dan niet zelden eenen beduidenden omvang. Ik 

 zag een exemplaar op eene ongunstige en rotsige standplaats, hetwelk eene 

 hoogte had van 25 voeten en met eene dikte van den stam van 3 voet dia- 

 meter. "Wanneer men zich herinnert dat de J"«%^j5era*-soorten ongemeen lang- 

 zaam groeijen, dan mag men uit de opgegeven, dimensiën veilig besluiten, 

 dat deze boom eenen zeer hoogen ouderdom moet hebben. 



Nog meer op zich zelve dan de Pinus taiirica , groeit de Pisiacia mutica 

 en Arbtitus Andrachne. De laatste bekomt geene belangrijke hoogte, vormt 

 eigenlijk meer eenen struik en heeft eenen okerkleurigen bast, die zich in 

 bladen of plaatjes los laat; welke eene zeer contrasterende kleur hebbeu met 

 de immer groene bladeren. Het grootste exemplaar hetwelk ik zag, stond aan 



