332 



BEHANDELING DER WARME KAST-PLANTEN GEDURENDE 

 DEN WINTER. 



Alle planten zijn natuurlijk in zekere mate onderworpen aan de verande- 

 ringen van winter, lente en zomer en allen zijn zij meer of minder gevoelig 

 voor die groote klimatische wisselingen. Uien ten gevolge moet de kweeker, 

 bij de behandeling der aan zijne zorgen toevertrouwde planten, zooveel mo- 

 gelijk gelijken tred houden met dien, welke de natuur, ten opzigte van de 

 aan hare wetten onderworpene planten gaat. 



Wanneer men, gedurende den winter, wanneer de zon ons zoo spaarzaam 

 met hare weldoende stralen beschijnt, de tropische planten aan eenen hoogen 

 warmtegraad blootstelt, wekt men ter kwader ure de levenskrachten op, wan- 

 neer zij veeleer sluimeren moesten , en waar men zich bij voortduring aan de- 

 zen stelregel houdt, zullen de planten verzwakken, rekken en naakte takken 

 voortbrengen; dit toch is het eenige gevolg 't welk kan voortkomen uit een 

 langdurig verblijf in eene atmospheer, welke, door eeue sterke en voortdu- 

 rende verhooging, den groei al te zeer opwekt. De temperatuur moet, gedu- 

 rende de donkere winterdagen, het midden houden tusschen 15° tot 18° cent. 

 op zijn hoogst; al de zorgen van den kweeker moeten zich dan hierbij be- 

 palen, dat hij zijne planten tegen de koude beschermt; bij het naderen der 

 lente kan hij veilig de warmte in de kast langzamerhand doen toenemen, 

 ten einde de naderende ontwikkeling te geraoet te komen. 



De begietingen moeten niet geheel en al ophouden, zoo als sommige per- 

 sonen de gewoonte hebben te doen; maar de hoeveelheid water, welke men 

 aan de planten geeft, moet veel geringer zijn dan gedurende den tijd harer 

 volle ontwikkeling; sommige planten echter, zoo als de varens, vereischen 

 gedurende den winter geene luime , maar dikwijls herhaalde begietingen ; andere , 

 b, V. de bolachtige gewassen, kunnen verscheidene weken zonder water blijven ; 

 ook merke men op dat de bladen van deze plant-soorten in den herfst of 

 eenig ander jaargetijde verdorren en bij den grond afsterven; welk periodiek 

 verschijnsel genoegzaam aanduidt, dat men de begietingen langzamerhand moet 

 verminderen en eindelijk gedurende eenigen tijd geheel daarmede moet op- 

 houden, tot zoolang de planten, door hare eigene natuur gedreven, door 

 eenig ontwikkelingsteeken het blijk geven, dat de tijd van haren vernieuwden 

 groei en daaraan gepaard gaande zorgen weder daar is. Voorzigtig zou het 

 zijn al de planten, die tot deze categorie behooren, bij elkander te plaat- 

 sen, ten einde dwalingen te voorkomen. De grootste moeijelijkheid voor den 

 kweeker van warmekastplanten is de juiste behoefte te kennen van eene me- 

 nigte soorten, die zonder hare bladen te verliezen, echter slechts eene spaar- 



