389 



te o^an bezi^ti^en. Er waren er alJaar drie, welke uederstorten van de 

 hoogte over eene rots van 150 voeten hoog. Er viel slechts weinig water, 

 maar in reo-entijd moet dit zeer aanzienlijk wezen, als men ten minste den 

 val van het water moet beoordeelen naar de steenmassa en houtbrokken 

 die aan den voet zijn opeengehoopt. De rotsen zijn bedekt met Bartramia 

 fontaua, een witte Sphagnum, eene hoog roode plant uit de afdeeling 

 der Hepaticae, en met groote zooden van Gvjinera en eene donker 

 groene plant uit de Urticaceae. Bosschen van Acacia vidcanica en eene 

 soort van Saccharum verhieven zich op die vochtige steenen , die met mos- 

 sen en Hejjdtkae bedekt waren. Bij het afdalen vond ik eene merkwaardige 

 plant, te weten Campanumoea Javanica, een klimmer met groen geaderde 

 bloemen; het is eene zeer schoone plant. Ik had, lager komende, het genoe- 

 gen om tegenwoordig te zijn bij hel maken van de eerste aanplantingen van 

 Cinchona op het eiland Java, bestaande uit eenige honderden planten; welke 

 binxexdije; ter halve hoogte van den berg was komen planten. Zij waren 

 behoorende tot de Cinchona Calisaya, de meest kostbare van alle soorten van 

 dit geslacht. J- ^- 



^v. 



JAP.\NSCHE LELIËN, LELIËN IN HET ALGEMEEN, HARE 

 GESCHIEDENIS EN KULTUÜR. 



(Vervolg van bladz. 78). 



De leliën waren in hooge achting bij de Ouden. De witte lelie, Lilium 

 candidum i.., was bij de Ouden het zinnebeeld van hooge eer, vooral in ver- 

 eeniging met de rozen, üc dichters noemden de witte lelie den zoon van de 

 zon, den koning der bloemen, gelijk de roos de koningin der bloemen is 

 De koningen van Frankrijk voerden de lelie in hun schild. Lodewijk Yll 

 koos die als zinnebeeld in zijn wapen, toen hij in 1147 zijnen kruistogt on- 

 dernam naar het heilige land. Er zijn er evenwel die beweren dat het geen 

 lelie was, maar onze gele Iris, waartoe de vorm van de kroon, de kleur en 

 andere omstandigheden deden besluiten. Waren de witte leliën al bekend op 

 dien tijd in Frankrijk, zij moeten er toch zeldzaam geweest zijn, hetgeen 

 in bijzonderheden is aangetoond door chart.es morren, in zijne Histoire 

 littéraire des Tidipes^ eet. 1842. 



In de 'KXV" eeuw beschreef fuchs drie soorten van leliën, clusiüs heeft 

 er in 1557 tien beschreven. De verdere geschriften der kruidkundigen raad- 



