U2 



De kuituur van beide de soorten ziin als die van andere leliën van den 

 kouden grond. 



Wij voegen hierbij de koite vermelding van eenige soorten van leliën, 

 die vooral voor de kuituur aanbeveling verdienen. 



LILIITM VENUSTUM KUKTII. 



Deze lelie is vrij algemeen bekend onder den naam van Lilinm Tungber- 

 gianum. Men wil dat zij daarvan verschillen zou. Mijns inziens is er ten 

 hoogste regt om ze voor verscheidenheid te houden. Beide onderscheiden 

 zich door eene schoone oranje-kleur van de bloemen; beide zijn van Japan 

 en ingevoerd van daar door Jhr. von siebold. In 1833 bloeiden zij voor 

 het eerst in den botanischen tuin te Gend, gelijk wij leeren uit de verhan- 

 deling van den Heer spaé over dit plantengeslacht [Memoire sur les Lis p. 

 '!3). De L. Tungbergiammi is afgebeeld bij van moutte , Fl. des Serres VIT. 

 1151. 33. 



LILIUM GIGANTEH-M WALL. 



Werd ontdekt in 1820 door Dr. wallich in de schaduwrijke bosschen 

 van Sheophore. Zij werd teruggevonden door Baron hügel op den Peer Pun- 

 jtil, eene der passages van de vallei Cashmeer, door Dr. hookek, thomsOxV 

 en MADDEN. Het was deze laatste, die de zaden er van invoerde voor 5-6 

 jaren in het etablissement van de Heeren cunningham te Edinbuvg, waar 

 deze plant tot groot genoegen van de liefhebbers in den loop van Julij 1852 

 prachtig heeft gebloeid. Deze plant groeit allcrprachtigst in de vochtige en 

 digte bosschen van het Himalaya -gebergte, vooral in provinciën Kamaon, 

 Ourwhal en Busehur. Zij groeit in eene zwarte, vette en vruchtbare aarde, 

 op 7500-9000' boven de oppervlakte der zee, waar de sneeuw niet smelt 

 van November tot April. De stengels zijn 6-9 voeten lang, van binnen zijn 

 zij hol en zij dienen tot muzijk-instrumenten. De vrucht wordt rijp in No- 

 vember en December. Zij is verwant aan Lïlium cordlfolium ïhunb. afge- 

 beeld in de Flora Jajwnica van Jhr. von siebold, en welke in Japan te 

 huis behoort. Deze plant heeft behalve in Schotland, ook in Engeland en 

 België gebloeid. 



De Heer affoüetit jz. heeft deze plant in de open lucht gehad gedu- 

 rende den winter van 1854-55. Hij bedekte den bol, toen de- koude inviel 

 met een ligt dek van bladen, in April dezes jaars was de stengel reeds tot 

 0,15 opgeschoten. 



