358 



men zich niet zal teleurgesteld zien. Het is geen voorliefde voor eenen stad- 

 genoot, die ons dit doet ter neer stellen; maar achting voor ware kennis en 

 ervaring gedurende eene lange reeks van jaren verkregen en op eene uitmun- 

 tende wijze toegepast. 



DE VRIESE. 



OVER DE BEGONI A'S. 



J. r. KLOTZSCH. 



Onder den naam Begonia werd door pi.umier een planten-geslacht toege- 

 wijd aan den Franschen intendant michel begon, hetwelk door tourne- 

 roRT het eerst is beschreven geworden. De beschrijvingen van dien geleerde 

 en van onderscheidene kruidkundigen, die hem zijn gevolgd, waren echter 

 ontoereikende om een helder licht over dit uiterst moeijelijk plantengeslacht 

 te verbreiden. De eerste, die daartoe aanleiding gaf, was dry ander, die in 

 1789 eenige mededeelingen gaf aan de Linnaeaansche sociëteit te Londen. 

 Hij gaf beschrijvingen van 21 soorten. Hieronder waren er 11 die te huis 

 behoorden in Zuid- Amerika (6 uit West-Indië, 2 uit Guiana, 1 uit Brazi- 

 lië), 7 uit de Oost-Indië en 3 van de Oost-Afrikaansche eilanden. Hij had 

 de gelegenheid om 3 AVest-Indische soorten levende te beschouwen. De in- 

 voer van deze soorten in den tuin van Kew, namelijk van Begonia nitida in 

 1777, B. humilis in 1788 en B. acuminata in 1720, gaven hem de gele- 

 genheid om de geslachts-kenmerken eenigzins nader te leeren kennen, dan 

 dit aan zijne voorgangers had mogen gelukken. 



Sedert dien tijd is het getal der soorten van Begonia, door den aanvoer 

 uit Oost-Indië, Zuid- Amerika en Kaap de Goede Hoop, aanzienlijk vermeer- 

 derd, namelijk tot 210 soorten aangegroeid, zonder dat de kruidkundigen er 

 tot hiertoe in zijn geslaagd om de geslachtskenmerken van genera en stibge- 

 nera der Begoniaceën vast te stellen en op goede karakters te baseren. Hierop 

 maken slechts eene uitzondering drie voorgestelde geslachten, 2\?, Eupetalum 

 Lindl. [Begonia jpetalodes), Meziera Gaud., Biploclinium Eob. Wight, 't 

 zeer goede geslachten zijn , hoewel zij als zoodanig tot hiertoe door de kruid- 

 kruidkundigen niet zijn erkend geworden. 



De rijke materialen van het Koninklijke Museum te Berlijn, waarin men 



