6 Inleiding. 



deze kunnen het omvallen van het riet somtijds over groote uit- 

 gest rektheden veroorzaken. Wanneer dit omvallen plaats heeft kort 

 voordat het riet tot rijpheid komt, zijn de gevolgen niet zeer ernstig. 

 Maar anders is het, wanneer dit geschiedt op een tijdstip, waarop 

 het riet nog eenige maanden zou moeten doorgroeien om zijn volle 

 rijpheid te verkrijgen. De top van het omgevallen riet groeit nu 

 wel door, waarbij hij zich tevens weer opricht; maar al de door 

 elkaar liggende rietstengels met hun bladeren maken , dat de hoe- 

 veelheid zonlicht , die de meeste rietbladeren ontvangen , sterk ver- 

 minderd is; dit heeft ten gevolge, dat omgevallen riet gewoonlijk 

 een zeer laag suikergehalte bezit. Andere bijkomende omstandigheden, 

 zooals het uitloopen der wortelbeginsels , die in aanraking komen 

 met den grond en het uitloopen van vele knoppen, hebben op het 

 suikergehalte wel eenigen invloed; maar deze nadeelen zijn toch 

 klein in verhouding tot die, welke de te geringe hoeveelheid be- 

 schikbaar zonlicht teweegbrengt. 



Alle middelen , die tot nu toe beproefd zijn , om het legeren van 

 het riet tegen te gaan, hebben gefaald; sommige, zooals het op- 

 binden , bleken zelfs erger dan de kwaal te zijn , daar nu bij hevige 

 winden het riet daar doorbrak , waar het opgehouden was. Op som- 

 mige ondernemingen wordt getracht het zonlicht zooveel mogelijk 

 toegang te verleenen tot omgevallen riettuinen door de doode bla- 

 deren en bladscheeden te verwijderen. In hoeverre dit mogelijk is, 

 zonder te veel rietstengels te vertrappen, daar dit werk toch aan 

 inlanders moet worden overgelaten , blijft echter nog een open vraag. 



Ten slotte moet hier de schadelijke werking der onkruiden be- 

 sproken worden. Het klinkt wel vreemd , dit hier te vermelden , 

 maar toch behoort het in deze rubriek thuis, daar het onkruid 

 schadelijk werkt door het onttrekken van voedingsstoffen aan den 

 bodem, die dus het riet niet ten goede komen en in de tweede 

 plaats, daar het dikwijls sneller groeit dan het riet, waardoor dit 

 overschaduwd wordt , te weinig licht ontvangt en in zijn ont- 

 wikkeling vertraagd wordt, zoodat dus het onkruid niet direct als 

 levende plant op het riet inwerkt. Een riettuin, die van onkruid 

 te lijden heeft, blijft achterlijk; de bladeren hebben een gele tint. 

 Het onkruid is uitsluitend lastig in de eerste ontwikkelingsperiode 



