12 Inleiding. 



gevolg zijn van de directe aanvpeziglieid van het myceliuni , uf wel 

 het mycelium scheidt een stof af, die de cellen op een zekeren 

 afstand er van doodt, waarna het verder groeit en zich voedt 

 met de doode cellen. In dit laatste geval leeft dus de schimmel 

 eigenlijk als saprophyt; dikwijls is zij dan ook niet in staat levende 

 weefsels aan te tasten , maar kan alleen binnendringen in wonden ; 

 men spreekt dan van wondpar asielen. Hiertoe behooren o. a. de 

 schimmel van de ananasziekte en van het rood snot. 



Naar aanleiding van den invloed , door de schimmels op de voed- 

 sterplant uitgeoefend, kunnen wij deze verdeelen in: ') 



1. Kteinophyten , dat zijn die, welke de geheele plant, waarop 

 zij voorkomen , dooden. 



2. Hypertropliyten , die een abnormalen groei teweeg brengen van 

 het orgaan, dat zij aangetast hebben. 



3. Isotropinjten , die slechts zeer geringe veranderingen teweeg 

 brengen in den voedingstoestand van de voedsterplant. 



4. Atrophyteii , die aanleiding geven tot een geheele of gedeel- 

 telijke atrophie van een orgaan (d. w. z. dat dit orgaan niet tot 

 zijn volle ontwikkeling komt.) 



Een voorbeeld van 1 is b. v. Colletotrichum falcatum de oorzaak 

 van het rood snot. Groep 2 komt bij het riet niet voor; een voor- 

 beeld van groep 4 is de brand ; terwijl een groot aantal van de 

 rietziekten — vooral de bladziekten — tot groep 3 behooren. 



Terwijl sommige parasieten slechts één enkele plantensoort als 

 voedsterplant kunnen bezigen, zijn er andere, die men op meer 

 dan een plantensoort kan aantreflen; tot de laatste behooren b. v. 

 bij het riet de brand, verschillende bladziekten, die ook op de 

 wilde rietsoorten worden gevonden en djaraoer oepas, die boven- 

 dien zeer verschillende planten aantast, b. v. arrowroot. 



Daarnaast bestaan parasieten, die een plant slechts in een zeer 

 bepaald stadium van haar ontwikkeling kunnen binnendringen. 



De wijze , waarop een parasitische schimmel een plant aantast , 

 kan verschillend zijn. Vooreerst geschiedt dit door middel van de 

 voortplantingsorganen , de conidiën of sporen. Deze worden somtijds , 



1) Zie Wakker XXXVII. 



