27 



gen en daarna scheuren van de oppcnluiid met de daaronder lig- 

 gende parenchymcellen , die ze, zooals reeds medegedeeld is, aan- 

 vankelijk bedekt, worden zij aan de luclit blootgesteld en kunnen 

 bij rijpheid uiterst gemakkelijk verstuiven (PI. II, fig. 4). 



Daar deze sporenvorming over een zeer groot gedeelte van den 

 stengeltop plaats vindt, komt op deze wijze het zwarte, zweepvor- 

 mig orgaan tot stand en omdat de sporen in groote hoeveelheden 

 bijeen zwart schijnen, zijn zij de oorzaak van deze in het oog 

 vallende kleur. 



In de bladen, bladscheeden en wortels is de schimmel niet te 

 vinden. 



De door Krüger (XIII) reeds besproken eigenaardige lichamen 

 (PI. II, fig. 5), welke tusschen de sporen gevonden worden en 

 door hem »sporenballetjes" genoemd zijn, heb ik niet nader onder- 

 zocht. Het komt mij voor , dat wij hier te doen hebben met sporen 

 reeksen , die tijdens hun vorming geaborteerd zijn. Een geval dus 

 min of meer analoog aan de verschijnselen bij het verwante geslacht 

 Ürocystis, waar elke spoie door een hulsel van geaborteerde om- 

 geven is. Jonge sporen zijn het zeker niet, want de cellen, waar- 

 uit zij bestaan, zijn steeds grooter dan de rijpe sporen; ook heb- 

 ben zij een waterachtigen inhoud met een zeer dun, wandstandig 

 protoplasma. 



Ik wil hier alleen nog aan toevoegen , dat hun wand met Chloor- 

 zinkjodium geel en niet blauw wordt, waardoor hun schimmelnatuur, 

 waaraan misschien getwijfeld zoude kunnen worden , vaststaat. 



Bewaart men de sporen eenigen tijd in vochtigen toestand, dan 

 ontwikkelen zij evenals andere Ustilagineeën een lucht, die aan rot- 

 tende visch doet denken. 



III. De Schimmel bulten de plant. 



Krüger bracht de sporen in water en zag hier, hoe op de voor 

 Ustilagineeën gewone wijze (1. c. bldz. 108) korte, kleine buizen 

 gevormd werden , waaraan zijdelings conidiön (PI. II, fig. 6) ont- 

 stonden. 



Ook ik bracht de brandsporen in gedistilleerd water; in gunstige 



