66 



in het kort blijven der geledingen , die dan min of meer ver- 

 drogen. 



b. HartzieJde. 



Volgens Went (XLVI, bldz. 8) is dit niets .anders dan een bij- 

 zonder geval van Top-rot bij jonge planten. 



Deze ziekte is tot nu toe alleen in enkele berg-bibittuinen ge- 

 constateerd. Uitwendig ziet men de jonge bladeren zich opkrullen , 

 een geelgrijze tint aannemen en verdorren. Bij een overlangsche 

 doorsnede blijken in het hart van de plant de jongste blaadjes, 

 soms ook de stengeltop, over een zekere uitgestrektheid bruin ge- 

 kleurd en afgestorven te zijn, waarbij zij meestal dwarsche plooien 

 vertoonen. 



c. Fohkah-hong. 



Onder den Javaanschen naam van Pokkah-bong (gebroken spruit) 

 vat men gewoonlijk eenige verschijnselen samen, die tot op den 

 laatsten tijd weinig belang voor de praktijk schenen te hebben. 



Zooals uit deze regelen blijken zal, is deze ziekte niet zoo geheel 



zonder beteekenis. 



' . . . . . 



Tn het begin van den regentijd , dus wanneer het riet nog jong 



is , vindt men dikwijls stengeltoppen , die een afwijkend uiterlijk 



hebben : De jonge bladen , die zich nog niet geheel ontrold hebben , 



vertoonen dicht bij hun basis overlangsloopende gele, soms bijna 



witte vlekken, dikwijls gepaard met een kneuzing daar ter plaatse, 



met enkele rijen van gaatjes of met scheuren. 



De top van het blad is dan gewoonlijk groen en gaaf. Soms ver- 

 toont slechts één blad deze abnormale verschijnselen; soms eenige 

 op elkaar volgende bladen tegelijk. 



Houdt men dergelijke spruiten in het oog, dan blijkt het, dat 

 het aangetaste blad zich niet op de gewone wijze ontwikkelt, maar 

 of dwars afbreekt uf overlangs scheurt en donker-paarse of zwarte, 

 overlangsche strepen verkrijgt, terwijl de gele plekken donkerder 

 worden en allerlei kleuren gaan vertoonen (PI. VII). 



Gewoonlijk groeit de spruit verder door zonder uitwendig veel 

 meer te laten zien. 



