79 



Type II (PI. X). Dit type wijkt van het vorige af door de aan- 

 wezigheid van meer gezonde wortels en van een of meer stengels 

 die in de lengte gegroeid zijn , dus langere geledingen bezitten , 

 vooral aan het ondereinde van den stengel. Bovenaan deze stengels 

 vindt men echter weer korte geledingen , zoodat zi] de normale 

 lengte niet bereiken en een fraaie waaiervormige bladerkroon ver- 

 toonen. Bladeren dikwijls met overlangsche gele strepen en later 

 ongelijkmatig afstervend. Wortelbeginsels meestal tot bijwortels ont- 

 wikkeld, knoppen gezwollen of tot korte takjes uitgeloopen. Vaat- 

 bundels vergomd en roodgekleurd; niet alleen die, welke in ver- 

 binding staan met de bladscheede, maar ook de in overlangsche 

 richting loopende. 



Type III. Gedurende het eerste tijdperk van hun groei hebben 

 deze planten een geheel gezond uiterlijk , daar zich normale sten- 

 gels ontwikkelen. -Eerst later loopen enkele knoppen aan den voet 

 van den stengel uit tot korte stengeltjes met korte geledingen en 

 een waaiervormige bladerkroon. Een onregelmatig afsterven van de 

 bladeren wordt hier gewoonlijk niet gezien, meestal neemt men 

 ook niet de overlangsche geelgroene strepen op de bladschijf waar. 

 Het wortelstelsel is slechts gedeeltelijk afgestorven, zoodat nog een 

 aantal gezonde wortels te vinden zijn. In de stengels, die er uit- 

 wendig gezond uitzien, vindt men aan verschillende knoopen, vooral 

 in het ondereinde rood gekleurde, vergomde vaatbundels in verbin- 

 ding met de bladscheede; in de zieke stengeltjes zijn ook de over- 

 langsche vaatbundels , vooral die , welke in verbinding staan met 

 de zieke vaatbundels van den moederstengel, rood gekleurd en met 

 gom gevuld. Een bijzondere vorm van dit type ziet men somtijds 

 wanneer de bundels van zieke stengeltjes ontbreken en alleen de 

 enkele, langere stengels gevonden worden (PI. TX). 



Type IV. De plant vertoont uiterlijk niets bijzonders, schijnt 

 geheel gezond te zijn; in den grond vindt men echter een aantal 

 afgestorven wortels, hoewel het meerendeel normaal functioneert. 

 Bij beschouwing van het inwendige van den stengel blijken hier 

 de roode, vergomde vaatbundels aanwezig te zijn. Vooral vindt men 

 de vergomming in de vaatbundels, die de bladscheede met den 

 stengel verbinden. Slechts zelden is een dergelijke vaatbundel over 



