101 



groepje van 3 of meer opperliuidscellen aantreffen , die de ruodkleu- 

 ring van vi'and en inhoud vertoonen , maar overigens geheel geïso- 

 leerd liggen. Dit scliijnt het allereerste begin van de ziekte te zijn; 

 ook hier komen de bruiuroode myceliumdraden van een schimmel 

 meestal voor, maar in enkele gevallen waren zij niet te vinden. 



Wanneer men daarna oudere stadiën van de ziekte onderzoekt, 

 dan blijkt hier het aantal afgestorven en rood- of bruingekleurde 

 cellen van de opperhuid toegenomen te zijn , maar tevens begint de 

 ziekte nu in den stengel in te dringen. Wij moeten daartoe even 

 vermelden, hoe de peripherie van den suikerrietstengel anatomisch 

 gebouwd is. Onder de opperhuid vinden wij 5 — 8 lagen van paren- 

 chymcellen , waarvan de buitenste, dicht bij de opperhuid, vast 

 aaneensluiten zonder intercellulaire holten, terwijl de binnenste losser 

 met elkaar verbonden zijn; de binnenste cellagen bevatten bladgroen. 

 Deze parenchymcellen noemt men gezamenlijk de schors. Daarbinnen 

 ligt de centrale cilinder, die bestaat uit een parenchymatische grond- 

 massa met een aantal vaatbundels. De centrale cilinder is omgeven 

 door 1 of 2 cellagen, die dicht aaneengesloten zijn maar die meestal 

 moeielijk van het schorsparenchym te onderscheiden zijn. In oude 

 stadiën van de Strepenziekte ziet men nu , dat enkele van de bui- 

 tenste schorsparenchymcellen , die aan de zieke opperhuid grenzen, 

 afgestorven zijn en een bruingekleurden inhoud en celwand bezit- 

 ten, dat deze afstervingsverschijnselen zich verder vooral voortzetten 

 op de binnenste lagen van schorscellen , die bladgroen bevatten ; 

 hiervan wordt de inhoud bruin of rood, en de wand meestal rood- 

 gekleurd. Het meerendeel der buitenste schorsparenchymcellen blijft 

 overigens voorloopig gezond, maar bij de meer naar binnen gele- 

 gene neemt het afsterven toe (het verschijnsel is afgebeeld in fig. 5 

 op Plaat XII , die een dwarsche doorsnede door een zieke vlek op 

 een nog jonge geleding te zien geeft). Het zet zich daarbij in oudere 

 stadiën ook voort op de buitenste lagen parenchymcellen van den 

 centralen cilinder, terwijl ook de peripherische bastvezels van de 

 buitenste vaatbundels roodgekleurde celwanden verkrijgen ; overigens 

 worden echter de vaatbundels en de verdere centrale cilinder niet 

 aangetast. Daarentegen neemt het afsterven van de binnenste schors- 

 parenchymcellen toe en verspreidt zich ook onder dat gedeelte van 



