107 



scheede inneemt en ook altijd veel kleiner blijft dan de roode vlek 

 en dus steeds door een roode kleur omgeven is. 



Bewaart men eindelijk op dezelfde wijze riettoppen , welke niets 

 als het grijze plekje op de opperhuid der buitenste scheede vertoo- 

 nen, dan ziet men hier weldra de roode kleur optreden en met den 

 dag duidelijker worden. 



Bewaart men ze lang genoeg, dan doorloopen ze ook de volgende 

 stadiën als boven. 



Uit dit overzicht volgt, dat men om opeenvolgende ziektetoe- 

 standen te hebben, slechts een aangetasten riettop van buiten naar 

 binnen behoeft te onderzoeken. De jongste toestanden vindt men, 

 zooals ook Krüger reeds opmerkte, het meest binnenwaarts. 



Tusschen de opvolgende zwartbruine vlekken vindt men , meestal 

 zeer duidelijk , eenige vlokken van eveneens gekleurde schimmeldra- 

 den. Wij zullen zoo straks zien , dat wij hierin de oorzaak moeten 

 zoeken. 



Het spreekt van zelf, dat niet alle gevallen zich juist op deze 

 wijze zullen voordoen. Vooral door den groei der bladscheeden tij- 

 dens het ziekteverloop kunnen er wijzigingen plaats vinden, die 

 echter, voorloopig ten minste, voor onze beschouwingen van geen 

 gewicht zijn. 



Nadat de bladscheeden afgestorven zijn, is de roode vlek dik- 

 wijls niet meer of slechts onduidelijk terug te vinden ; de zwarte 

 plek blijft echter nog zeer langen tijd zichtbaar. 



Volgens de reeds genoemde Mededeeling van het Proefstation 

 West-Java N° 16 komt de schimmel ook op de bladschijven van 

 teboe Troeboe (Saccharum edule) voor en veroorzaakt hier bruine 

 vlekken zonder anders gekleurden rand (aldaar afgebeeld op PI. III, 

 fig. 2, links van de hoofdnerf). 



II. Het nükroskopisch onderzoek. 



Beschouwt men een dwarsche doorsnede door een aangetaste 

 scheede nader bij een zwakke vergrooting (PI. XIII, fig. 1), dan 

 ziet men hoe zoowel op de buiten- als op de binnenzijde een onder 



