109 



In de vaatbundels en in het weefsel, dat ze onmiddellijk omgeeft, 

 vinden wij slechts zelden de schimraeldraden. 



Op het oppervlakkig mycelium vindt men eindelijk loodrecht uit- 

 staande takken , waaraan de conidiën, waarover later nader, ontstaan. 



Om de zwarte vlek heen , dus in het steenroode gedeelte , vindt 

 men , hier en daar eveneens in de ruimten tusschen de vaatbundels, 

 schimmeldraden ; deze zijn nog jong en zoo goed als kleurloos. 



Altijd echter strekt zich de roode kleur buiten op de scheede ver- 

 der uit dan de schimmeldraden er binnen in. 



Ja, bij oudere scheeden, waar de zwarte vlek zich niet meer uit- 

 breidt, vindt men dan ook in het roode gedeelte geen schimmel- 

 draden , zoodat de zwarte kleur ongeveer de uitgestrektheid aan- 

 duidt, waar de schimmel te vinden is, terwijl de vele malen grootere 

 roode de uitgestrektheid aangeeft, waarbinnen zij haar invloed doet 

 gevoelen. Dit kan mijns inziens moeilijk anders verklaard worden, 

 dan door de afscheiding eener giftige vloeistof aan te nemen. 



Onderzoekt men scheeden die wel rood zijn, maar waar nog geen 

 zwartbruine plek aanwezig is, dan vindt men hier ook de schim- 

 meldraden reeds ingedrongen , terwijl eindelijk die scheeden , die 

 een geheel normale kleur hebben , maar door een grijs plekje op 

 het oppervlak der buitenzijde verraden , dat ze toch reeds aangetast 

 zijn, inwendig nog geen mycelium bevatten. De grijze kleur wordt 

 hier door het oppervlakkige mycelium veroorzaakt. 



Beschouwen wij de opperhuid van de grijze plek nader onder het 

 mikroskoop, dan zien wij hoe de schimmel de gezonde bladscheede 

 indringt. 



Dit gebeurt niet direct zooals bij vele andere parasitische schim- 

 mels, maar na eerst een tusschen-toestand doorgemaakt te hebben. 



Van het oppervlakkige mycelium der omgevende, reeds aange- 

 taste bladscheede gaan tal van takken uit, welke zich over het op- 

 pervlak verspreiden van de nog gezonde. Deze groeien door totdat 

 zij op een huidmondje aankomen. 



Zij dringen hier echter niet direct binnen en kunnen nog minder 

 dwars door de wanden der opperhuidscellen heengroeien , maar vor- 

 men te zamen met takken , welke van andere zijden komen , een 

 vlak schijfje, hetwelk de opening van het huidmondje afsluit (flg. 2). 



