113 



Dit is mij op de gewone wijze, namelijk door infectie-proeven, 

 gelukt. Het verslag daarvan vindt men in de volgende bladzijden. 



Iste Proef, üen 12^8» Augustus '95 werd een riettop zoodanig 

 gepraepareerd , dat alle bladen weggesneden werden, terwijl ook 

 alle bladscheeden , die ook raaar het geringste vlekje vertoonden , 

 werden verwijderd en dat wel, zooals trouwens van zelf spreekt, 

 van buiten naar binnen voortschrijdende. Op die wijze verkrijgt 

 men stukjes stengel met tal van jonge bladscheeden, die zeer langen 

 tijd in leven gehouden kunnen worden. 



Op het oppervlak der aldus vrijgemaakte , volkomen gezonde blad- 

 scheede werd een druppel water met veel conidiën gebracht. Het geheel 

 werd in een aan één zijde gesloten glazen buis gebracht, waarin wat 

 water gegoten was, en de andere zijde met een watten prop gesloten. 



Reeds den 16''<'" Augustus daaraanvolgende vertoonde zich een 

 bleekrood vlekje onder den waterdruppel, dat den volgenden dag 

 reeds veel grooter was geworden en tevens een donkerder kleur ver- 

 kregen had. Van dien da;? af breidde zich de vlek langzaam uit. 



Den 19''e» werd de kleur in het midden reeds donkerder en den 

 daaraanvolgenden dag was reeds duidelijk de kenmerkende zwarte 

 vlek waar te nemen. 



2dG Proef. Een andere infectie-proef, die twee dagen later op 

 dezelfde wijze genomen was, vertoonde ook juist twee dagen later 

 de eerste verschijnselen der ziekte. 



Na vijf dagen werd de opperhuid onderzocht; hierbij bleek dat 

 de conidiën lange , dunne kiembuizen hadden gevormd , die over 

 het oppervlak der bladscheede heen gegroeid waren en op een huid- 

 mondje aangekomen , hier eenzelfde orgaan gevormd hadden als er 

 bij den overgang der schimmel van een scheede op een meer naar 

 binnen gelegene gewoonlijk gevormd wordt (zie fig. 2). 



Het schijnt dat meerdere schimmeldraden aan de vorming van 

 een dergelijk orgaan kunnen deelnemen. 



De conidiën maken ook in water verscheidene kiembuizen, die 

 naar allerlei richtingen groeien en grootendeels kleurloos blijven; 

 alleen in de nabijheid van de huidmondjes verkrijgen zij dikkere 

 wanden en de gewone groenachtig-bruine kleur. Ook de hechtschijfjes 

 vertoonen weer die kleur. 



8 



