123 



dels van witte draden , die meestal in een slijmige vloeistof gehuld 

 zijn en die een duidelijken geur van paddestoelen verspreiden. 



Deze schimmel breidt zich voortdurend uit en verteert tevens de 

 bladscheede min of meer, zoodat bij oude aangetaste bladscheeden 

 alleen de vaatbundels als roode draden overblijven. Onder derge- 

 lijke bladscheeden vindt men ook de jongere aangetast of zelfs den 

 stengel; men ziet dan hoe deze op de inhechtingsplaats der bladen 

 ook roodgekleurd en week is (fig. 3 , onderaan). 



Soms vindt men ook dergelijke plekken midden op de geledin- 

 gen (fig. 3, bij a); de opperhuid heeft dan losgelaten en is ver- 

 droogd en de vaatbundels liggen ook hier vrij. Diep in den stengel 

 dringt het mycelium onder gewone omstandigheden niet doorj de 

 oogen kunnen dan ook rood en dood zijn. 



Op en tusschen de aangetaste bladscheeden vindt men kleine, 

 witte en pluizige of bruine en gladde, min of meer bolvormige 

 lichaampjes, de zoogenaamde sclerotiën van de schimmel (PI. XIV, 

 fig. 2). De witte, pluizige bolletjes zijn de jonge toestanden; zij 

 worden later bruin en hard. Zij zijn dan rijp en laten gemakke- 

 lijk los. 



Zooals wij zoo straks zien zullen, zijn zij de eenige organen ter 

 voortplanting van de schimmel. 



De bladen, waarvan de scheeden zijn aangetast, verdrogen vroeg- 

 tijdig echter zonder zelf ziek te worden. 



De bovengenoemde verschijnselen komen voornamelijk dicht boven 

 den grond en in den jongen aanplant voor. Soms, vooral bij zeer 

 groote vochtigheid , b. v. dikwijls in bergbibittuinen , kunnen echter 

 ook hoogere bladscheeden aan oudere stengels aangetast zijn. 



Hoewel zeldzaam komt de ziekte toch ook op bladen voor. Voor- 

 zoover mij bekend is, echter alleen aan het eind van den regentijd 

 op de jonge spruiten, welke zich dan nog dikwijls vormen. De 

 bladen worden dan in zeer jongen toestand reeds aangetast en ont- 

 wikkelen zich slecht; zij zijn gescheurd en gebogen en vertoonen 

 overal bleeke, donkerrood omrande vlekken; gewoonlijk zit de ge- 

 heele spruit, die ook meestal niet veel verder groeit, vol sclerotiën. 



Dit verschijnsel komt minder voor dan het eerstgenoemde ge- 

 val en was dan ook nog niet door vroegere onderzoekers vermeld. 



