125 



Welke pogingen ik ook aangewend heb om uit de sclerotiën een 

 sporenvrucht te verkrijgen, nog steeds is dit niet gelukt. 



Ik zal ze hier niet alle beschrijven, maar wil alleen vermelden, 

 dat de sclerotiën, wanneer men ze lang in vochtigen toestand be- 

 waart, week worden en dan van binnen een groote hoeveelheid 

 kleurlooze bolletjes blijken te bevatten van vrij uiteenloopenden 

 omvang. 



Hetzelfde vermeld Cattaneo (zie onder Djamoer Oepas) van een 

 ander sclerotium. Evenmin als hem gelukte het mij deze bolletjes 

 tot kieming te brengen. 



Ik meen er dan ook geen sporen, maar eerder ontledingspro- 

 dukten van het stervende sclerotium in te moeten zien. 



De gespvormige verbindingen der mycelium-dradeu , die bij vele 

 schimmels te vinden zijn, ontbreken hier. 



Kweekt men de schimmel zoodanig, dat zij in de gelegenheid 

 is veel voor haar geschikt voedsel op te nemen , b. v. op gedoode 

 rietstukken in groote glazen doozen , dan ziet men hoe de schim- 

 meldraden zich ver over de wanden uitbreiden eu hier tal van scle- 

 rotiën vormen. Hetzelfde heeft ook plaats, wanneer men de riet- 

 stukken in een mandje met aarde plaatst en dit in een glazen doos 

 bewaart. 



IV. Infectie-proeven. 



Om de jongste stadiën der ziekte te observeeren, deed ik den 

 gden November '95 eenige infectie-proeven. Ik gebruikte daarvoor 

 sclerotiën afkomstig van een reincultuur op voedingsagar-agar, welke 

 sedert den vorigen dag in gesteriliseerd semangka-sap opgekweekt 

 waren. Zij waren geheel gehuld in een laag van uitgegroeide schim- 

 meldraden. 



Voor de proef koos ik in de eerste plaats vier stengeltoppen van 

 Kassoerriet, waarvan de bladen afgesneden waren. 



Bij N° 1 werd een sclerotium gebracht op een wond van een 

 volwassen bladscheede, bij N° 2 en 4 gebeurde hetzelfde achter een 

 volwassen scheede; bij N° 3 werd er een gelegd op de snijvlakte 

 der jongste bladscheeden. De riettoppen werden met hun voet in 



