139 



zeggen, welke ziekte in een bepaalde bladscheede aanwezig is; zoo- 

 dat eerst een kuituur van de schiimuel, die oorzaak is van de ziekte 

 moet uitmaken of het Rood Rot of Zuur Rot is. Voor Rood Rot 

 verwijs ik overigens naar de beschrijving op bl. 131 en vv. van dit 

 werk; ik zal hierop echter terug moeten komen, om de punten van 

 overeenkomst of verschil met het Zuur Rot aan te toonen. 



Wanneer een bladscheede door Zuur Rot is aangetast, vertoont 

 zij een roode kleur, die veel overeenkomst heeft met die van Rood 

 Rot, maar terwijl laatstgenoemde duidelijk vuurrood is, is zij bij 

 de eerstgenoemde ziekte meer purperkleurig. Men vergelijke fig. 2 

 op PI. XIV van het Rood Rot met fig. 1 op PI. XV. Laatstge- 

 noemde figuur is een afbeelding van een stuk riet, dat kunstmatig 

 met Zuur Rot geïnfecteerd was , het bovenste deel van de bladscheede 

 vertoont de normale paarse kleur; het onderste gedeelte is normaal 

 ongekleurd en daartusschen bevindt zich de plek , die door Zuur Rot 

 is aangetast. Op de zieke bladscheede vindt men evenals bij Rood 

 Rot een slijmachtige schimmelmassa, alleen daar opgedroogd, waar 

 een bladscheede aan de lucht is blootgesteld. 



Eene bladscheede , die door Rood Rot is aangetast , verspreidt 

 een duidelijke, kenmerkende schimmellucht, deze is in zeer geringe 

 mate ook aanwezig bij het Zuur Rot, maar daarnevens ruikt men 

 een eigenaardige lucht van zure appelen, zoodat tengevolge daarvan 

 een bladscheede, door Zuur Rot aangetast, een zure schimmellucht 

 verspreidt. 



II. Mikroskopiscli Onderzoek. 



Zooals ik reeds zeide, vindt men tegen de zieke bladscheeden 

 aan een slijmachtige schimmelmassa. Maar dit mycelium vindt men 

 ook in het inwendige der aangetaste bladscheeden, zooals bij een 

 mikroskopisch onderzoek blijkt. Men ziet dan , dat het overal in 

 het inwendige van de cellen woekert, zoover de bladscheede uit- 

 wendig roodgekleurd is. Die roode kleur is te vinden in de celwan- 

 den vooral van de bastbundels , maar verder ook van het parenchym 

 en van het zeefgedeelte der vaatbundels. De groote vaten zijn weinig 

 vergomd. 



