137 



IV. lufectie-proeven. 



Hieromtrent deelt Krüfjer (XIII, bldz. 120) het volgende mede: 

 «Vooreerst was het er om te doen het parasitische karakter dezer 

 ziekte te bepalen, waarom wij trachten met behulp van het inge- 

 zonden materiaal de ziekte op verschillende plaatsen over te bren- 

 gen op gezond riet. 



Dit gelukte uiterst gemakkelijk en ieder kan zich overtuigen van 

 de snelle en zekere besmetting. Neemt men slechts een stukje van 

 een besmet blad en brengt men dat op een gezond blad der aan- 

 getaste plant, of nog beter op dat van een volkomen gezonde plant, 

 liefst door het vochtig te maken, dan zal men spoedig, ongeveer 

 na twee dagen , het gevolg der infectie kunnen zien. Vooreerst wordt 

 het gezonde blad daar, waar het door het besmette stukje bedekt 

 werd, vaal van kleur; op de onderzijde verschijnt bijzonder rijk 

 ontwikkeld, wit, zilverkleurig mycelium, dat door het mikroskoop 

 gezien vertakt en in geledingen verdeeld schijnt, en naar de opper- 

 vlakte van het blad korte, ineengedrongen takjes zendt. De aan- 

 getaste plaats sterft tamelijk snel af, maar tegelijkertijd schrijdt 

 het kwaad meestal naar beide zijden van het gezonde blad verder, 

 eigenaardige centi'isch-voortloopende banden (zonen) vormende, zoo- 

 dat het gezonde deel van het aangetaste duidelijk wordt onderschei- 

 den, dewijl het laatste een eigenaardige teekening vertoont." 



Hetzelfde geschiedt wanneer men uitgaat van sclerotiën of stukjes 

 daarvan. Zelfs aanraking met een ziek blad is al voldoende, om 

 reeds 24 uur later doode vlekjes op een gezond blad te doen ont- 

 staan, zooals ik zelf herhaaldelijk aantoonde. 



Onderzoekt men de opperhuid der vlekken na koking in alkohol 

 in iodium-oplossing 24 uur na de infectie, dan blijkt het, dat hier 

 reeds de korte takken gevormd zijn (PI. XVI, fig. 4), die zich 

 veelal naar de huidmondjes toe begeven. Boven de spleet dezer laat- 

 sten kan men ze niet verder vervolgen en het is dus duidelijk, dat 

 zij hier binnendringen. Een paar dagen later is het oppervlakkig my- 

 celium zóó sterk gegroeid, dat men een op dergelijke wijze gepraepa- 

 reerde opperhuid alleen onderzoeken kan, nadat het eerste verwijderd is. 



