142 



op de onderzijde toch vindt men de vlekken, vooral bij vochtig 

 weder, bedekt met een vuilwit overtrek van fijne schimmeldraden. 



De aangetaste plekken verdrogen niet vroeger dan de gezonde 

 gedeelten van het blad. Op de afgestorven bladen zijn zij als iets 

 donkerder vlekken terug te vinden. 



Op andere deelen van de rietplant komen zij niet voor. 



II. Het mikroskopiscli ouderzoek. 



Onderzoekt men dwarsche doorsneden van een aangetaste plek 

 onder het mikroskoop, dan ziet men hier en daar zoo goed als 

 kleurlooze schimmeldraden door de parenchymcellen heenloopen. In 

 de vaatbundels heb ik ze echter nooit gevonden. 



In goedgeslaagde praeparaten ziet men hoe deze schimmeldraden 

 bundelsgewijs door de spleten der huidmondjes aan de onderzijde van 

 het blad naar buiten komen en hier een donkere kleur aannemen 

 (PI. XV] II, fig. 11). Onderzoekt men afgescheurde stukjes opper- 

 huid der onderzijde onder het mikroskoop, dan ziet men dikwijls 

 hoe uit bijna alle huidmondjes dergelijke bundels uittreden. Deze bun- 

 dels zijn ook door Krüger afgebeeld (Xill, PI. VIII B, fig. 3 en 4). 



De afzonderlijke draden zijn gesepteerd, ongelijk van lengte en 

 bruin van kleur; aan hun toppen ontstaan op de voor Cercospora 

 gewone ^) wijze de sporen (conidiën) van de schimmel. 



Deze zijn (PI. XVIII, fig. 9) zeer ongelijk van grootte, meestal 

 spoelvormig, kleurloos en 1 — 6 ceUig. Krilyer geeft een gemiddelde 

 lengte van 39 fx en een breedte van 6 fi op. Sommige der samen- 

 stellende cellen kunnen dood zijn ; zij hebben dan geen inhoud. Die 

 van de overigen is korrelig protoplasma. Bij rijpheid laten zij zeer 

 gemakkelijk los en kunnen dan door den wind verspreid worden. 



III. De Schimmel buiten de plant. 



De conidiën kiemen gemakkelijk in water (PI. XVIII, fig. 10), 

 maar in de meest verschillende voedingsstoffen gelukte het mij niet. 



1) Men vergelijke hetgeen hierover bij Cercospora vaginae gezegd is (bidz. 111), 



