152 



meestal twee kiembuizen, namelijk uit elk einde één. In water 

 (PI. XX, fig. 4) vertoonen de kiembuizen een beperkten groei en 

 hebben dikwijls geen duidelijke dwarswanden. In voedingsvloeistot 

 zijn deze laatste zeer duidelijk (PI. XX, fig, 5) en de schimmel- 

 draden zelf na tweemaal 24 uur reeds sterk vertakt. Er ontstaat 

 dan ook hieruit een duidelijk mycelium, dat b. v. op agar-agar in 

 buisjes gemakkelijk groeien kan, maar waaraan ik nooit sporen zag 

 ontstaan. Het vormt een lichtbruin grijsachtig overtrek, en blijft 

 langen tijd in leven om eindelijk af te sterven zonder verdere ver- 

 anderingen ondergaan te hebben (PI. XX, fig. 6). 



Door het overbrengen onder antiseptischc voorzorgen van kleine 

 vlokjes kan men nieuwe buisjes met deze schimmel verkrijgen. 



lY. Overzicht. 



Hoewel infectie-proeven nog niet genomen zijn, zoo kan het toch 

 aan geen twijfel onderhevig zijn of Leptosphaeria Sacchari veroor- 

 zaakt , wanneer de sporen op de jonge bladen vau het Suikerriet 

 aankomen hier, door het binnendringen der kiembuizen, een lokaal 

 afsterven der bladen, hetwelk men met den naam van Ringvlek- 

 kenziekte bestempelt. 



In het doode bladweefsel vormen zich de sporen op de wijze der 

 Ascomyceten, welke naar buiten gespoten en zoodoende door den 

 wind verspreid worden. 



Hoewel de aangetaste plekken ontijdig afsterven, meen ik de schim- 

 mel toch tot de isotrophyten te moeten rekenen , daar zij in werke- 

 lijkheid den voedingstoestand der aangetaste organen niet belangrijk 

 wijzigt. De schade, die de ziekte doet, bestaat dan ook alleen in 

 het onttrekken van de aangetaste bladdeelen aan de koolzuurontle- 

 ding; groot zal zij dus zelden zijn. 



Dat de schimmel tot de facultatieve saprophyten gerekend moet 

 worden, volgt uit de omstandigheid, dat haar mycelium zich ook 

 buiten de plant ontwikkelen kan; maar haar geheele ontwikkeling 

 kan zij, voor zoover wij tot nu toe weten, hier niet doorloopen. 



