154 



regelmatige roode vlekken ontstaan. In fig. 6 op PI. XXI zijn deze 

 vlekken afgebeeld, bovenaan vindt men ze afzonderlijk, onder in 

 de figuur zijn zij ineengevloeid. In de jongste stadiën vindt men 

 deze vlekken als een fijn rood stipje, omgeven door een lichtgelen 

 rand, vooral op de onderzijde der bladeren. De roode stip neemt in 

 omvang toe en wordt eindelijk een roode vlek, die steeds door 

 een gelen rand omgeven blijft. Het centrum van de roode vlek 

 verdroogt niet. Als het blad eindelijk gestorven is, zijn de vlekken 

 als zwarte plekken nog zichtbaar. 



Door dit niet verdrogen van het centrum der roode vlekken is 

 een verwarring met volwassen Ring- en Oogvlekken niet mogelijk; 

 deze laatste hebben bovendien een geheel anderen vorm. Jonge 

 stadiën van de Roodvlekkenziekte gelijken daarentegen zeer veel op 

 die van andere bladziekten, vooral op die van de Geelvlekkenziekte , 

 waarmede ook de oudere wel eens verward kunnen worden daar 

 toch bij ineengevloeide Geelvlekken later ook groote roode plekken 

 optreden (zie bl. 141). Maar bij de Geelvlekkenziekte zijn de gele 

 randen van de roode vlekken altijd zeer breed en nooit zoo smal 

 als bij de Roodvlekkenziekte. Ter vergelijking zijn naast de Rood- 

 vlekken in fig. 6 ook op hetzelfde blad een aantal Geelvlekken af- 

 gebeeld, waaruit men zien zal, dat een verwarring bij nauwkeurig 

 toekijken onmogelijk is («. zijn volwassen, i5. ineengevloeide , c. jonge 

 Roodvlekken , d. zijn Geelvlekken). 



II. Het mikroskopisch onderzoek. 



Bij het onderzoek van een doorsnede door een roode vlek ziet 

 men , dat de celwanden der opperhuidscellen (vooral aan den onder- 

 kant van het blad) en der parenchymcellen — vooral der bladgroen- 

 houdende rondom de vaatbundels gelegene — roodgekleurd zijn. De 

 inhoud van de meeste van deze cellen is dood en in een roodbruine 

 korrelige massa veranderd. In de vaatbundels zijn de wanden dik- 

 wijls rood gekleurd, maar andere veranderingen treft men er niet 

 in aan; gomvorming vindt men niet, of zoo goed als niet. Enkele 

 schimmeldraden zijn in of nabij de opperhuidscellen van den onder- 

 kant van het blad te vinden, maar in het ©verige zieke weefsel 



