164 



mig lichaam, waarvan de wand geheel uit kleurlooze schimmel- 

 draden bestaat. 



Einnen in de holte, die zij omsluiten, vindt men in groot aantal 

 de sporen van de schimmel. Wanneer deze rijp zijn, barst de op- 

 perhuid van het blad en de sporen komen er uit. 



Deze zijn langwerpig en bestaan schijnbaar uit vijf, of strikt ge- 

 nomen uit vier cellen. Het steeltje, waaraan zij ontstaan zijn, be- 

 staat uit een cel, die aan de zijde der spore belangrijk verbreed is 

 (PI. XVIII, fig. 3) en hieraan is de eigenlijke spore bevestigd. 

 Deze bestaat uit drie cellen met bijna zwarte, maar tamelijk door- 

 schijnende (rookkleurige) wanden en hierop volgt een kleurlooze, 

 kapvormige cel, die in twee of drie zeer dunne kleurlooze horen- 

 tjes eindigt. 



De geheele spore is met het verbreede uiteinde van het steeltje, 

 maar zonder de horentjes, ongeveer IG fi lang en in het midden 

 b fi breed. De horentjes zijn zeer ongelijk van lengte, maar nooit 

 langer dan de spore zelf. 



Wanneer men de spore droog bewaart, dan breken zij gemak- 

 kelijk af. 



In de deelen van het blad, die nog niet afgestorven zijn, kan 

 men de kleurlooze draden van de schimmel terugvinden. 



III. De Schimmel buiteu de plaut. 



Brengt men de sporen in hangende druppels semangka-sap op 

 dekglas, dan kan men reeds na enkele uren de kieming waarnemen. 

 Hierbij barst de buitenste zwarte wand van de onderste der drie 

 cellen volgens een duidelijk zichtbare, gebroken lijn vaneen en de 

 binnenste wand zwelt tot een kogelvorm aan (PI. XVIII, fig. 4). 

 Weldra komen hieruit een of twee kiembuizen te voorschijn (fig. 5), 

 die snel groeien en weldra dwarswanden en zijtakken vertoonen. Op 

 die wijze ontstaat een onregelmatig vertakt mycelium , dat groote 

 oliedruppels bevat (fig. 8). Zelfs in dergelijke cultures, die een paar 

 dagen oud zijn, kan men nog zeer gemakkelijk de spore terugvin- 

 den, waarvan wij zijn uitgegaan. 



