171 



geworden en de wortel haren , hoewel nog dikwijls duidelijk waar- 

 neembaar, functioneeren niet meer. In de schors vindt men groote 

 intercellulaire ruimten, die de cellen van elkander scheiden. Deze 

 laatsten vormen overlangs loopende platen , waardoor het geheel er 

 op dwarsche doorsnede als een wiel uitziet. Op zekeren leeftijd zijn 

 de oppervlakkige cellen en de schors afgestorven en bruin; alleen 

 de vaatbundel is dan kleurloos en functioneert nog als geleider van 

 het voedsel, voornamelijk natuurlijk van het water. 



Uit deze wortels ontspringen zijwortels, die onder gewone om- 

 standigheden in de eerste plaats veel dunner zijn dan de eerstge- 

 noemde soort en in de tweede plaats een veel minder ontwikkelden 

 vaatbundel hebben. De oppervlakkige cellen hebben geen verdikte 

 wanden , maar dragen eveneens tallooze wortelharen en in de schors 

 vindt men geen groote intercellulaire ruimten. De geheele wortel 

 is steeds kleurloos en sterft na korten of langen tijd in zijn geheel 

 af. In den moederwortel blijven dan kleine gaatjes achter. 



Wij zullen in de volgende hoofdstukken beide vormen als dikke 

 of bijwortels en dunne of zijwortels onderscheiden. Zij gaan hier 

 en daar in elkaar over. Kiemplanten vertoonen in het eerst uitslui- 

 tend dunne wortels. 



W0RTELSCHIM3IEL No. 1. 



Met Plaat XXII. 



In de eerste verhandeling over de Serehziekte noemt Treuh (XXI) 

 behalve een Heterodera, een dier, dat tot de klasse der Wormen 

 behoort en ons dus hier niet verder mag bezighouden, een schimmel, 

 welke door hem in de wortels van serehziek Riet gevonden werd. 



Hij brengt deze schimmel »hoogst waarschijnlijk" tot het geslacht 

 Pythium, waarmede zij werkelijk ook eenige uiterlijke overeenkomst 

 vertoont en het gevolg daarvan is, dat in de latere literatuur over 

 de Serehziekte steeds de vermoedelijke Pythium als mogelijke oor- 

 zaak der Sereh fungeert. 



Merkwaardig genoeg werd zij echter niet weder nader onderzocht 



