180 



N° 2 bleken te behooren. Een ontwikkeling van bacteriën bleef in 

 geen der vier druppels uit. 



Zij hinderden echter weinig, daar schimmels in dergelijke vruchten- 

 sappen gewoonlijk veel gemakkelijker groeien dan de bacteriën en 

 zoo vormden zich dan ook in alle vier de praeparaten weldra sporen. 



Deze sporen bleken reeds dadelijk tweeërlei te zijn. 



1"^ In de eerste plaats moeten hier de conidiën genoemd worden: 

 zij ontstaan aan het uiteinde van loodrecht van de overige schim- 

 meldraden uitstaande takken , die dun uitloopen en zich in de lucht 

 verheffen, als een ovale aanzwelling aan den in vergelijking van de 

 rest zeer dunnen top (PI. XXIV, fig. 1 en 2). Bij rijpheid raken 

 zij van dezen top los zonder echter af te vallen; integendeel blijven 

 zij, vermoedelijk door een kleverige vloeistof, hieraan bevestigd, 

 zelfs terwijl de top voortgaat met het vormen van nieuwe conidiën. 

 Het gevolg daarvan is, dat weldra het geheele praeparaat bedekt 

 is met een aantal gesteelde kogeltjes (PI. XXIV, fig. 5) en de schim- 

 mel er dus oppervlakkig beschouwd uitziet als een Mucor. Uit het 

 voorafgaande blijkt, dat wij hier echter te doen hebben met een 

 aantal successievelijk gevormde, losse conidiën, die door een vloei- 

 stof worden bijeengehouden en niet met een sporangium. 



Brengt men de kogeltjes in water, dan vallen zij direct uiteen. 

 Men kan dan eerst de eigenaardigheden der conidiën waarnemen. 



Zij zijn volkomen kleurloos en hebben een fijnkorreligen inhoud. 

 Hun vorm en grootte is zeer verschillend (PI. XXIV, fig. 6). Zij 

 zijn gewoonlijk één- maar soms ook tweecellig en worstvormig. Hun 

 dikte bedraagt ongeveer 4 ^, terwijl de lengte wisselt tusschen 

 10 — 38 fi. De kleinere conidiën vertoonen den worstvorm slechts 

 in geringe mate. 



Zeer kleine conidiën ontstaan gewoonlijk aan vertakte conidiën- 

 dragers (PI, XXIV, fig. 3, 4 en 13), zooals ik die in allerlei cul- 

 turen zag ontstaan. 



Dikwijls vormt zich aan een opstaandeu hyphentak één zijtak en 

 dan verkrijgt men natuurlijk twee bolletjes van sporen , soms ech- 

 ter meer b. v. 4 of 5 ; de bolletjes zijn dan zeer klein en de 

 sporen ook. 



Het uiterlijk van zulke conidiëndragers is geheel anders dan van 



