11 
Hab. ad litora lacuum in Dania ad Romoe, sec. Nolte; in Suecia pl. locis par- 
roeci:& Femsjó Smolandiw; in Norvegia et Fennia non adhuc inventus. 
Species quod ad herbam priori valde aílinis sed "rhizomate brevi oblique 
subrepente, postice marcescente, antice lente increscente" (ut jam observavit ill. 
Fries), culmis ccspitosis, evidentissime striatis, fere totis flavescentibus nec vagi- 
nis castaneis inferne coloratis, inlerduim subnudis aut vaginis apice obliquo 
iruncalis parcius oblectis; nucula atrofusca (quo in prioribus brunnea), costis 
tribus marginantibus acute triquetra abunde diversa, "Sub inundatione autumnali 
spica vivipara culmis deflexis sepe radicat" Fr. (forma terrestris). Historiam 
hujus et affinium plenius exposuit ill. Fries l. c. — Sec. cl. Wilson culmus 
transverse sectus aliam demonstrat structuram quam ($c. palustris. lu illo 
(Sc. multic.) tubo centrali ceteris majori perducitur culmus; in hoc (Sc. pal.) 
e contrario nullus centralis, sed multi sparsi majores tubi, minoribus circum- 
dati. Cfr. Hook brit. fl. I. p. 417. 
15. .$. ovatus (Roth. tent. Il. 2. p. 562.): spica rotundato-ovata; glu- 
mls late ovatis obtusissimis, omnibus sequalibus, infima non amplectente; setis 
hypogynis 6, nuculam elliptico-obovatam compressam lzvem subsuperantibus ; 
süizmatibus 2; culmo tereti; radice fibrosa. 
Syn. Hornem. l. p. 33. II. 1. p. 113; Ha. Sk. fl. Ed. 2. p. 15; cfr. BZytt 
posv. 
Fig. Fl. D. 1801. Reich. f. 700—701. T. n. II. f. 25. 
Hab. ad margines aquarum stagnantium ef locis uliginosis, nostrze Florze ma- 
xime dubius civis. Sec. Zornem. inventus ad Trittíau Holsati:e et in agro Lauen- 
burgensi pl. locis, praeterea ad Bergen Norvegia. Ill. Blytt hanc plantam nec 
in herbariis Boeri vel Hornemanni, nec in loco indicato indagare potuit, ideoque 
eam e Flora Norvegia: exclusit. 
Maegnitudine Sc. pauciflori; radice tenuissime fibrosa, spica crassiuscula, 
ovata, glumis pulchre imbricatis et obtusissimis, margine albo-scarioso cinctis, 
nucula ancipiti-compressa, pallida, basi denique styli remanente (quc in ceteris 
conica et elongato-triangularis) eque lata ac longa, ab omnibus diversa, 
16. S. acicularis (L. sp. 71): spica ovato-lanceolata; glumis ovatis, 
obtusiusculis, e&equalibus, infima subamplectente, setis hypogynis nuculam obovato- 
oblongam sub-tetragonam , costis 8 subtiliter notatam :equantibus; sügmatibus 
3; culmo capillari, sulcato; radice repente v. fibrosa. 
Syn. Linn. su. n. 44, JFbg. su. n. 46. En. Fr.; Hafn, Schum. et Hor- 
nem. p. 53; Blytt p. 97. — M.K. D. fl. p. 438. 
Fig. Fl. D. 287. Sw. Bot. 605. Reich. 695—697. T. n. II. f. 26. 
Hab. locis paludosis et aquosis in Dania, Suecia in Lapponiam summam 
et Norvegia ad partem australem dioec. Nidarosiensis,satfrequens. Etiam per 
totam Fenniam in Lapponiam sylvaticam. 
Omnium tenuissimus cet minimus, Radix in elatioribus fibrosa, in minori- 
bus repens ct stolonifera, ^Culmi sepe $c. setacei. magnitudine, 1—4 pollicares 
basi vaginis oblique truncatis obtecti, Spica minutissima, 5—6-flora, Nucuia 
suboblonga. Perennis (Horn., Hafn, Hn.), minus perennans (JFbg.), vel an- 
nuus (Koch, Fries). 
7T. ERnIOPHORUM. 
Spicuke multiflore.  Glumea multifariam imbricatz;s, persistentes. 
Perigonium: sete hypogzyne in lanam, glumis multoties longiorem, 
densam nuculamque involventem, abientes. Nucula trigona, mucronulata. 
Linn. gen. n, 68.  Endl. geu. n. 1001. Kunth enum. II. p. 176. 
