12 
t Phyllanthela. Spcule plures, bracteis foliaceis invo- 
lucri instar. suffultee. 
1. E. angustifolium (Roth. tent. IL. 24): spicis ovato-oblongis, la- 
nigris maximis ob-triangularibus; glumis acutis; antheris filamento triplo longiori- 
bus; pedunculis lzevibus; foliis canaliculatis apice triquetris, internodia culmi supe- 
rantibus; culmo teretiusculo. 
Syn. E. polystachion L. su. n. 49. (fl. lapp, n. 22). JZbg. su, n. 55. E. 
angustifol, Zn. Fr.; Schum. et Hornem. l. p. 60; Blyit p. 102. 
Fig. Fl. D. 1442. Sw. Bot. 490. f. 1, Reich. f, 659—090. ^T. n. II. f. 27. 
f) elatius: foliis 3 lineas latis; planta omnibus partibus robustior. 
Koch Syn. 2. p. 860. Hn. Excurs. Fl. p. 10. 
0?) triquetrum: foliis angustissimis fere totis triquetro-convolutis. 
Hn: Exc: ET. ^p^ 10. 
3) minus: foliis brevissimis apice cito marcescentibus; siepe monostachya. 
Koch. . c. 
Hab. ín paludibus per totam Seandinaviam, in alpibus etiam supra regionem 
beiulinam occurrens. Variationes passim, ?/) in paludibus maxime frigidis. 
Quasi mater proximorum jam a Wahlenbergio dictum. Adsunt enim mo- 
dificationes ad sequentes 2 species accedentes numerose, qu: spe difficillime 
dignoscuntur. Forma itaque eZatior tam E. latifolio similis ut pedunculi et 
Jongitudo foliorum solas, easque viles, ab eo praebeant differentias. Var. zrique- 
trum simillima E. gracili, scd spicà floribus pluribus instructà glumisque ob- 
tusis, statura humiliore et robustiore diversa. Var. minor, qu: scpe monoce- 
phala legitur, E. vaginatum quodammodo refert. — Radix cespitosa, stoloni- 
fera; culmi sub-pedales, in v. minori dcdran!ales; folia excurvata, plus minusve 
lata et canaliculato, Lana omnium copiosissiima, unciam et ultra longa, apice 
truncata. 
Var. Faillantii (Koch ''aschenb. p. 532.): spicis sessilibus vel brevissime pe- 
dunculatis, de qua ill. PZytt (p. 102.) mentionem facit, a nobis non visa, nisi 
eadem sit, quz fere omnibus locis, cum normali, spiculis longe pedunculatis 
insigni, apud nos invenitur. 
2. E. latifolium (Hoppe Taschenb. 1800. p. 108): spicis obovato- 
lanceolatis, lanigeris quani in prieri minoribus; glumis acutiasculis; antheris fila- 
menlo subduplo minoribus; pedunculis scabris ; foliis planis, apice triquetris; culmo 
subtrigono. 
Syn. Er. polyst. B. Linn. su. n. 49. Hartm. W. A. H. 1818. p. 129. 
JVbg. su. n. 55. Fr.; HRafn, Schum. e& Hornem. (E, polyst.) I. p. 59; 
Blytt p. 103, - 
Fig. Fl. D. 1381. Sw. Bot. 150. Reich, 691—692. T. n. II. f. 28. 
Hab. in paludibus per totam Daniam, Sueciam, usque in Jemtlandiam, et 
Norvegiam ad Salten Nordlandiz. In tota parte australi Fennize. 
Habitu priori proximus, sed colore intensius viridi, statura elatiori, latitudine 
foliorum, quorum laminz maxima pars plana, spicis sub anthesi arrcctis, post 
eandem pedunculis elongatis, scabris deflexis et lana quam in priori multo bre- 
viorl preditis nec non antheris brevibus ab co diversum. 
3. E. gracile (Koch ap. Roth Catalect. 2. p. 259.): spicis ovato-oblon- 
gis, lana ovali-obovata, glumis obíüsis; antheris filamento quadruplo brevioribus ; 
pedunculis tomentoso-scabris; foliis triquetris, angustis; culmo obsolete trigono. 
Syn. Erioph, polystachion f Linn. su. n. 47. E. gracile /7'bg. lapp. n. 30. 
