58 
rvantia.  Dractee, qnum (rarissime) adsunt, tenues, breves.  Spiculo sepissime 
quinz, densiflores, straminez; fructus rostro leviter emarginato nec fisso apicu- 
lati, latere interiori plani, exteriore concavi; glum pallida: late hyalinz, ner- 
vo medio obsoletiori, 
Species formis numerosis nimium varians, C. norvegicce (fructibus glo- 
bosis, enervibus, suberostratis, gluma fere brevioribus divers:) admodum si- 
milis videtur forma robustior, ut etiam C, Zoliacec (spiculis subglobosis, fruc- 
tibus erostralis, nervosis &c. distinclze) ea forma depauperata, que sub nomi- 
ne C. can. subloliacec proposita fuit; de qua cf. C. macilentam. Est denique 
forma spiculis lutescentibus ( 2 C. canescens brunnescens), qua sine dubio z C. 
Gebhardi Hoppe nec Schk,, (qu: forma C. elongate.) 
Auclores Anglici Linnzum C. canescentis nomine C. brizoidem v. C. Bux- 
baumii intellexisse contendunt, quare nostram C, canescentem C. curtam dixe- 
runt. Quz transmutalio nominum e confusionc minime insolita speciminum, 
qua in herbario Linn. asservantur, evidenter orta est, quare nomen a botanicis 
suecicis semper adhibitum heic jure recepimus, 
73. C. vitilis (Fr. Nov. mant. III. p. 137): spica composita, spiculis 
5—8, ovato-lanceolatis, inferioribus remotiusculis, bracteis subulatis interdum suf- 
fuliis, summis arcte confertis ebracteatis; fructibus arrecto-patentibus, ovato- 
ellipticis, plano-convexis, tenuiter striatis, in rostrum emarginatum, rima tenui lon- 
eitudinali notatum, sursum hispidulum acuminatis, glumas late ovatas excedenti- : 
bus; eulmo ei radice ut in priori. 
S y n. C. canescens f alpicola J7bg. V. A. H. 1803. p. 147. fl. lapp. n. 433. 
fl. su, n. 1048 (excl, Syn. Schk.), C. canescens ( Gebhardi Zn. ed. 2. 
€. Gebhardi Zn. ed. 3. C. Persoonii (Sicb) Hn. ed. 4 et 5, Fr. l. c. 
S. V. Scand. p. 223; Hornem. (C. curta alpicola) p. 927; Ay. (C. 
Persoonii) |l. c. p. 34&. — Kunth (C. Gebhardi) enum. 2, p. 402. 
Fig. heich. f, 547. Tab. n. IV. f. 38. 
Exsicc. H. N. VII. 85. 
Hab. locis alpinis sylvaticis humidiusculis Suecisz e Lapponiain Wermelandiam 
ei Gestriciam; in Norvegia et Fennia locis similibus. 
A precedente, cui habitu, radice, culmo, foliis et spica proxime congruit, 
facile distinguitur: colore viridi demum fulvo-brunnco, culmo superne sca- 
briori, foliis mollioribus, spiculis superioribus aggregatis fuscioribus, summa ba- 
si parum attenuata, fructibus rostro per totam longitudinem tenuiter fisso. ex- 
curvato apiculatis, minus scabris et squamas saturatius coloratas, nervo medio 
validiori acutas, haud multum superantibus, 
Lapponie sylvaticze: loca humidiuscula inhabitans colore glaucescente, spicu- 
lis pallide nitentibus ad C. eanescentem propius accedit ; ("inter C. canescentem 
et C. Gebhardi nullam veram differentiam invenire potui, immo ne ut varieta- 
tes distinctas quidem eas separare possem" Dreyer!?) spicule ctiam ibi non- 
numquam ita rarescunt, ul. C. macilentee non dissimiles, Loca autem arida re- 
gionis subalpinz occupans staturam obtinet robustiorem, folia sáturalius colorata, 
spiculas presertim superiores condensatas, rostris fructuum  excurvatis quasi 
echinatas, brunnescentes; hcc (non C. canescens (à brunnescens Ext., quc 
tantum modificatio C. canescentis) hujus specici typica forma, 
C. Gebhardi Schkuhrii ut etiam Persoonii formam macram respicit C, eZon- 
gate, ab Hoppe alice speciei male tributum. C. Persoonzi nomine, etiam c falsa 
determinatione orto, jam C. zndicam L. salutavit ScAkuhr (cfr Kunth, enum, 
2.p. 509) quare excludendum credimus. — Nomina illa C. Gebhard: et Persoo- 
nii itaque e multiplici errore orta, ut perennis confusionis fontes, co potius amit- 
tenda censemus, cum C. vit//is nomen anliquius quam C. Persoonii descriptio, 
quam dedit Lang. 
74. C. macilenta (Fr. HV. N. VIL 84. S. V. Scand. p. 224): spica com- 
posita; spiculis 3—4, approximatis, frucüferis obovatis; fructibus oblongis, com- 
