Gen. 3. LoLiUM L. 
Spica disticha, complanata.  Spicule solitarie, rachi contrarie 
i, e. margina rachi obvertentes, 3-multiflore. | G/uma  univalvis, 
spiculam sepe squans, in spicula terminali bivalvis. Pa/ec infe- 
riores mutice vel sub apice mucronate, superiores ciliate. ^ Lodi-. 
cule crassiuscule, glabrz, sepe bilobae. ^ Ovarium glabrum.  Cary- 
opsw pale: superiori adnata. 
Linn. gen. n. 95. Endé. gen. n. 912. Kunth enum L p. 435. N. ab Es. 
gen. 14. 18. 
* Radix annua, culmos tantum florentes scpe solítartos agens, 
foliorum sterilium fasciculis destituta. 
1. L. TEMULENTUM (L. sp. 122): spica disticha; spiculis compressis, oblon- 
go-ellipticis, subquinquefloris; gluma spiculam subsuperante vel cquante; paleis 
aristatis; radice fibrosa. 
Syn. Linn. it. scan. p. 422. su. n. 109; /Zbg. su. n. 149; Hn.; Fr. Bot. N. 
1840. 33. — Hornem. p. 134; Lange n. 80. — Kunth enum. I. p. 437. 
Fig. Fl. D. 160. Sw. B. 192. Rezch. D. fl. f. 231—33. — Tab. n. II. f. 13. 
Exsicc. 
Hab. in locis cultis pr:?cipue inter segetes vernales per totam Daniam, 
Sueciam usque in Helsingiam, JVorvegiam ad Trondhiem, et Fennzam australem. 
Etiam in terris finitimis. 
Radix culmos solitarios vel paucos emittens. CuZmus rigidus strictus, 2—4- 
pedalis, teres, sursum scabriusculus. /o/za lata, margine et supra scabra, va- 
ginis glabris; ligula brevissima. | Atachzs 6—10uncialis, scabra. Spzcu/c oblong:e, 
fructifere clliptice; suma spiculam sepissime zquans v. subsuperans, obtusa, 
Suervia; palece inferiores infra medium fere cartilaginez, obsolete 5nerviz, api- 
ce parum hyalino bifidz, arista duplo triplove longiore scabra plerumque rc- 
cta armatz, superiores maturitate fructus omnino involventes. 
Variat arista rarius ílexuosa paleis rarissime breviore, gluma spiculam 
vix equante (L. arvense With. si ariste fere nulla!) — Duas preterea distin- 
xerunt exteri varietates insigniores, unam Z. speciosum Stev. (L. arvense Sm. 
[ With?]) culmo vaginisque levibus (lodiculis brevibus, rotundato-obtusissimis?), 
alteram Z. robustum Reich. culmo vaginisque scabris, quod regionibus austra- 
lioribus magis proprium videtur. Quantum apud nos observavimus specimina 
quo minora eo etiam leviora evadunt, quo robustiora eo etiam scabriora! 
2. L. LiN1COLA (Sond. apud Koch Syn. ed. 2. p. 957): spica disticha; spiculis 
turgidis, ovalibus, 4À—8floris; gluma spiculam sub:equante; palea inferiore muti- 
ca, rarissime breviter aristata; radice fibrosa. 
Syn. Lol. arvense (Schrad.) Fr. nov. ed 1. p. 109, ed. 2. p. 19; L. tem. 
JFbg. su. n. 149; L. arvense (With.) Hz. ed. 2—4. L. linicola Zr. S. V 
Sc. p. 73. — L. arv. Hornem. p. 134; L. linic. Lange n. 79. — Kunth c- 
num. l. p. 436. 
Fig. Fl. D. 1864. Sw. B. 593. Heich. D. fl. f. 226—228. Tab. n. II. f. 
14, 15. 
Exsicc. H. N. II. 78. 
Hab. in agris precipue Lino consitis per Daniam omnem, Sueciam 1n 
Angermanniam, in JVorveg:za ad Christianiam, etin Fennia quousque Linum coli- 
tur. Crescit etiam in praüs udis (Scanim cum Bromo racemoso: Fr. Fl. Scan. p. 
211) et in dumetis paludosis (Olandie: Sjostrand enum. p. 53). Per omnes re- 
giones finilimas. 
