12 
Est gramen Z. temulento affine, sepe pro ejus varietate exaristata habituui. 
Differt autem spiculis ovalibus brevioribus maturis magis turgidis glumà sub- 
involutis, paleis muticis vel rarius brevissime aristatis, culmo (recto nec 
subtorto?) vaginisque semper levissimis, foliis longioribus glaberrimis, flosculis- 
que spe numerosioribus inferioribus subdissitis. Arista, si adest, in hac spe- 
cie minima, gracilis, flexuosa et decidua. Nonnulli (/75g. fl. su. l. c.) hanc, 
ob stationem inter Linum, modificationem gracilescentem (Cuscutz Epilinum 
analogam) przcedentis voluerunt; Roceper, qui speciem in horto satam obser- 
vavit, numquam in aliam eam abire vidit. Prcterca non semper inter Li- 
num crescit, unde forma annua cujusdam Lolii esse non potest. 
À Lolio perenni longius differt habitu graciliore, radice annua foliorum 
fasciculis sterilium  distituta, spiculis obovatis, palea denique inferiore quam 
superior conspicue angustiore. 
Variat 2) spiculis 8floris, oblongo-obovatis, densitloris. — Planta elatior, 4pe- 
dalis, Z. temu/ento proxima. 
Q) spiculis 5floris, obovato-ellipticis, latis, raritloris. — Planta humilis 
et macrior. 
LI * VN LJ 
* * Radix perennis, culmos florentes fasciculosque foltorum ste- 
ritum emittens. 
3. L. PERENNE (L. sp. 122): spica disticha; spiculis complanatis ovato-line- 
aribus sub-5—40floris, gluma spicula multo breviore vel eam rarius iquante, 
paleis obtusiusculis muticis; foliis novellis simpliciter complicatis, radice re- 
pente. ; 
—. aristatum: palea exteriore arista brevi terminata (L. italicum A. Br.?) 
— tenue (L. sp. 422): culmo graciliore, spiculis iuferioribus billoris, 
superioribus 3— floris. 
S y n. Linn. lapp. n. 32., su. n. 110; /Zbg. su. n. 149; Hn.; Fr. — Hornem. 
p. 133.5 Lange n. 78. — Kalm. fl. fenn. p. 2. — Kunth enum. l1. p. 436. 
Fig. Fl. D. 747. Sw. B. 71. Heich. D. fl. f. 235. — Tab. n. IL; f. 16. 
E STCU 
Hab. in pratis, pascuis, ad vias et margines agrorum per Danzam, Sueciam 
ad Lapponiam meridionalem, JVorvegiam: et Fenniam (arctica parte excepta) 
vulgare. In provinciis montoso-sylvaticis Wermelandia, Westmannia ferrimonta- 
nea, Smolandia occidentali etc. deest. — Ubique in regionibus finitimis frequens. 
Radix culmos cespitosos, stolones fasciculosque foliorum sterilium emittens. 
Culmi geniculatim adscendentes, pedales, subcompressi, leves. /o//a planius- 
cula, supra et margine scabriuscula, vaginis compressis levibus, ligula brevi 
truncata. Spica spiculis circiter 9 composita, compressa, sub anthesi sepe fere 
pollicem lata. dSpzcule superiores dense conferte; g/uma lanceolata, acuta 7- 
nervia; palea inferior obovata, apice lacera hyalina; caryopsis oblonga. 
Variat rarissime paleis exterioribus subaristatis (Schumacher, Retzius) sed 
in Scandinavia vix observatum.  Modificatio Z. tenue locis maxime aridis ct 
macris progenitur. Monstrositatem affert Hornemann ramosam, cujus spica 
ramosa evasit. 
Gen. 6 BnacnuvpPonpiuy PB. em. Fr. 
Racemus spiceformis distichus. —Spicule omnes vel saltem 
superiores sessiles, rachi contrarie, teretes, 4A-multiflore. ^ G/u- 
me due,.floseulo proximo multo breviores, rarissime gluma uni- 
valvis.  Palee inferiores svpius sub apice plus minus aristatis, ner- 
