3? 



Sqiiamaruni calycinaruni subslaiilia aut herbacea est, 

 aul , secunduni earum majorem miuoremve cum flore ipso 

 affinitatem , chartacea aut membranacea. Insignis quaedam 

 earum quoad corollae substantiam disproportio , ut jam 

 supra monitum fuit , declinationem a typo uuifloro puro 

 indicat. Loiigitudo earum , quum coroUa autbreviores aut 

 longiores sint aut denique eam aequent, per integra ple- 

 vumque genera , paucissimis iisque neutiquam pure typicis 

 generibus exceptis (Arisdda, Spartina), constantissima esse 

 solet. Eadem denique constantia observatur in mutua squa- 

 marum longitudinis proportione , speciesque omnes , cha- 

 ractere communi generico rite conjunctas, eadem omnino 

 proportione uti debere , certissimum est. At hanc quoque 

 legem , quantumvis gravem , non nisi de Graminibus typi- 

 cis valere posse, e supra dictis elucet. Ubi enim charac- 

 ter Polyanthiae , sub insolita corollae forma epiphysihus- 

 que distinctissimis latens, ideoque spiculae natura in 

 locusta praevalet; foliola illa basilaria, pro coetoniopo- 

 tius habenda , legi de proportione mutua , pro typicis uni- 

 floris gravissimae , impune sese subducunt. In Arislidd Sti- 

 pcique (ceterum , quod sciam , solis hujus tantae exceptio- 

 nis exemplis) gluma inferior nunc longior nunc brevior , 

 imo in Stipd sibiricd haec proportio in singulis locustis va- 

 riabilis invenitur. 



Etsi, quantum partium proportio legitima in \egeta- 

 bilibus valeat , satis superque constet, ideoque proportio- 

 nem squamarum calycinarum arbitrario cuidam vegetatio- 

 nis lusui neutiquam praedae esse posse ultro liqueat; ta- 

 men observatio , in omnibus, quae examinare mihi couti- 

 git , exemplis confirmata , insignem hujus legis in Grami- 

 num oeconomia dignitatem evidenter probare valebit. In 

 Graminibus enim , prolificatione deformatis calycis squa- 



