55 

 nimis augcri , tum solummodo mcrito extimendum est, 

 quando generum formator non orditur a principio vero , 

 solido , atque ex argumentis fundamentalibus non oppu- 

 gnando. Quodsi ver6 reformatiouis suae principia e Piiy- 

 tonomia ipsa, eac[ue ab inanibus opinionilnis p.urgata, de- 

 ducla esse demoiistrare valuerit, tum solus quidem No- 

 menclator de novis , quibus memoria gravetur , oneribus 

 cnuqueri poterit; is enim meris assuevit nominibus , quo- 

 ruin rationes sciscitandas non curat. Nos autem nomina 

 nostra ideis certis superstructa esse cupimus ; et hic qui- 

 dem, me judice, scientificus omnis Nomenclaturae finis 

 habendus est. 



Itaque in formandis generibus res in eo vertitur , ut 

 distinctivarum notarum valorem bene perspiciamus. Quae 

 res , ut monitum est , nil niinus quam plantarum naturae 

 ipsam cognitionem requirit. Superstruxit Limnaeus Gra- 

 minum genus quoddam calyci bifloro ; Persoonius val- 

 vulae in duas apices fissae; Beauvois phira proposuit se- 

 cundum setas aristasque , praesentes absentesve ; quales 

 generum formationes , Graminum theoriae sanioris regu- 

 las excedentes , numquam persistere poterunt. Partium 

 singularum vero natura rite perspecta , ipsa jam Natura 

 sui ipsius studium per habitum quemdam , singularitatem 

 illam annuntiantem , mire adjuvat , atque Linnaei moni- 

 tum: habitum occulte consultandum esse , adeo ultro in- 

 sinuatur, ut Botanicorum ingenio novum proponi videa- 

 tur pro])lema in convertendo „occultum" illud in manife- 

 stum quoddam enuntiatumque. 



Res autem principales, ad quas respiciendum cst, sunt: 



1. Calycis glumarum positio relativa. 



2. Corollae praesentia ac compages, ipsiusque rudimenta, 



praesertini basilaria. 



