— 212 — 



Appemlix :ul Idacobali subgenus: Dimorphophylli. 



Species duac rarissimae (liucusque semel solum leclae) el valde imperfecte cot>nitae. Rubi 

 humiles, aculeali ('?), foliis et simpHcibus et ternatis in eodem caule mixtis. Affinitas omnino dubia. 

 Caules helerophylli occurrunt in R. geoide, nivali, Macraei et allophyllo, speciebus inter se et a R. nanu 

 et R. debili valde discrepantibus. An Idaeanthis vel Eiibalo affines? 



262. Rubus nanus S. Watson in Proceed. Americ. Acad. of arts and sciences XXVI p. lO^ (1891). 



Descriptio latina vacat. 



Caules breves, 3—7 cm alti, e caudice lignoso orti, erecti, aculeis brevibus recurvis numerosis 

 armati, apice fere triflori. Stipulae anguslae, acuminatae, integrae vel sparsim dentatae; petioli breves, 

 pubescentes, aculeati; folia plurima simplicia, e basi subcordata rotundata, inaequaliter et subinciso- 

 serrata, saepe subtriloba, nonnulla ternata, supra parce villosa, subtus in nervis aculeata; calyx parvus, 

 ad 1 cm latus, in cupula aculeatus; carpella gynophoro humili inserta, sat numerosa, glabra; stylis 

 brevibus. 



E specimine unico descriptus. Ex Watson. Foliorum descriptio R. geoidem revocat, qui vero 

 ceteris cliaracteriljus omnino diversus est. 



Auf der Insel Ascension ini siidl. Atlantischen Ozean nalic dem Eingange eines Tunnels der 

 Strasse „Elliotts Pass" gesammelt, und zwar in etvva 700 — 800 m Meereshohe. 



263. R. debilis Ball in Journ. of bot. XI p. 332 (1873). 



Excl.: R. debilis Boulay Ronc. Vosg. 79, notes p. 98 (1868); R. debilis G. Beck, FI. Xied. Oest. II, 

 1 p. 742 (1892); Babington etc. 



Prostratus, ramosissimus, ramis debilibus; folia ovalia, crenata, utrinque viridia, integra vel 

 basi lobata vel ternata, foliolis lateralibus petiolulatis, lobo terminali multo minoribus; stipulae fili- 

 formes; flores in speciminibus nostris emarcidi; achaenia (infertilia) [immatura? FockeJ omnia sicca, 

 apice acuta, stylo caduco. — De aculeis nihil dicitur. 



Marocco. Am Fusse des Grossen Atlas im Tale Ourika in ca. 1100 m Hohe. 



Subg. XI. Lampobatus. 



Focke in Engler Xat. Pflanzenf. III, 3 p. 31 (1888) ind. Micranthobalus Fritsch, Sitzungsber. 

 Akad. Wien XCV 1 Abt. 25 (1887). 



Frutices scandentes, aculeati, sempervirente.s, vulgo glabriusculi; folia, unica specie depauperata 

 (R. parvo) excepta, ternata vel quinato-digitata, raro pinnata; foliola coriacea, saepissime nilida. glabra 

 vel glabriuscula. Inflorescentiae amplae, e ramulis patentibus elongatis saepe virgatis compositae; flores 

 parvuh. Carpella in nonnullis speciebus pauca, matura segregatim secedentia, in aliis complura vel 

 multa, cohaerentia. — Stipulae adnatae vel liberae, interdum deciduae. 



Species inter tropicos dispersae, inflorescentia effusa et foliis coriaceis a plurimis aliis Rubis 

 diversae, aevi pliocaeni vel miocaeni superstites esse videntur. Inter Eubalos nonnullae formae (c. g. 

 R. Bollei, R. chagalensis, R. dictyophyllus) olim e speciebus Lampobato affinibus progenitae esse videnlur. 

 Distnbutio chorographica hodierna Lampobati subgenus ab Eubalo separare suadet. Area geographica: 

 Himalaya, Celebes, Mindanao, Xova Guinea, Australia, Nova Zelandia, Mcxico, Jamaica. Madagascar. 



Conspectus specierum. 

 A. Flores bisexuales. 

 I. Fohola plana, non conspicue reticulata, nervis subtus parum prominulis. 



