(385) 161 



R. discolor Wli. et X. Rub. Germ. 46 ex pte., tab. XX excl. fig. b, c, e, non Exsicc. a. Weihe 

 distr. — E Genevierii Monogr. Rub. Loire ed. II (1880) huc pertinent (teste Boulay): R. holorhodos 

 Rip. (256), Neesii Rip. (264), nemophilus Rip. (255) praetermissus Rip. (256). 



Frutex robustus, dumosus, in locis apertis 1— 2m altus, in silvis ad 3— 4m scandens. Turiones 

 perennes, crassi, robusti, arcuati, autumno ramosi et apicibus radicantes, inferne obtusanguH, patenter vil- 

 losi, superne acutanguli, saepe sulcati, parce pilosi vel glabriuscuh, aculeis aequahbus ad angulos dispositis 

 robustis e basi dilatata rectiuscuHs vel falcatis armati. Foha mediocria, vulgo digitato-quinata, hieme 

 longe persistentia; petioli supra plani, aculeis uncinatis instructi; stipulae lineares; foliola subcoriacea, 

 margine undulata, inaequaliter argute et apiceni versus sat profunde serrata, supra sparsim pilosa vel 

 glabra, subtus albo- vel albido-tomentosa et in nervis dense pubescentia, in umbrosis virescentia vel 

 omnino viridia; terminale saepissime ellipticum. Rami floriferi longi, validi, foliis quinatis praediti; 

 inflorescentiae panniculatae multiflorae ramuU intei medii subcymoso-partiti; rhachis cum pedunculis 

 tomentoso-hirta, aculeolata. Flores majusculi; sepala externe cano-tomentosa, reflexa; petala in flore 

 incurva; stamina stylos virentes superantia. Pollen e granulis perfectis et difformibus mixtum. Fructus 

 magni, globosi, sapidi. 



Intermedius fere inter R. ulmifolium et R. gratum est. Subspecies inter se partim evidenter 

 discrepant, sed occurrunt multae formae ambiguae, quae arbitrario modo solum a typo separari possunt. 



1842 Bertoloni primus R. praecocem a R. discolorc autorum distinguere conatus est. Limites 

 vero ab eo positi incerti erant, ita ut alii botanici speciem novam propositam non receperint. 1858 

 et 1859 P. J. Mueller R. robustum descripsit, quem vero cum R. collino DC. et R. arduennensi Lib. con- 

 junxit. Altera ex parte formas affines R. argentatum, R. Winteri et R. procerum a R. robuslo distinxit. 

 Xomen R. robusti P. J. Muell. (1859) rejiciendum est, quia R. robustus Presl (1849) fortasse quondam 

 a R. floribundo separari potest. 



Proposui igitur.speciei collectivae nomen R. hedycarpi tribuere et vocabulo ,,robustus" translationem 

 graecam „dynatos" substituere. R. procerus ab autore P. J. Mueller expresse a R. robusto distinctus est. 



Subspecies R. hedycarpi. 



A. In turionum foliis foliola infima manifeste petiolulata; petioluh laterales superiores 1—3 cm 

 longi. 



I. Inflorescentia laxa, saepe apicem versus angustata. 



R. Godronii: turiones magna ex parte obtusanguli; foliolum terminale ellipticum, longe et saepe 

 subcaudato-acuminatum; 



R. procerus: turiones acutanguli; foliolum terniinale suborbiculare, breviter late acuminatum 

 vel cuspidatum. Inflorescentia apice obtusa. 



II. Inflorescentia sat densa et saepe stricta; apice non angustata, obtusa. 



a. Flores conspicui, laete losei vel albi. 



R. dynatos: foliola irregulariter dupbcato-dentata, tenninale suborbiculare; flores albi. 

 R. macrostemon: foliola duplicato-serrata, terminale vulgo ellipticum; flores rosei. 



b. Flores mediocres, purpurascentes. 



R. armcniacus: inflorescentia vulgo ampla, sat densa. 



B. In turionum foliis foliola infima vix petiolulata, petioluli laterales superiores breves (nonnulla 

 mm. longi). 



R. praecox. 



Subspecies R, Godronii. 



R. Godroni Lecoq et Lmtt. Cat. PI. centr. p. 151 (1847), saltem maxima ex pte. (non Genevier); 

 Gren. et Godr. Fl. Fr. I p. 540; Boulay in Rouy et Cam. Fl. Fr. VI p. 41. 



Bibllotheca botanlca. Heft S3. ^^ 



