164 (38B) 



p. 16 et R. Ilolandrd P. J. Muell. Flora (B. Z.) 1858 p. 185 praeter easdem formas R. bifrons x caesius 

 inclusus esse videtur. 



Verosimile multae R. hedycarpi hybridae formae ab autoribus descriptae et nominibus propriis 

 dotatae sunt. Examen eruditum in locis natalibus veram originem docebit. 



Formae R. hedycarpo affines. 



R. lacertosus Sudre Bull. soc. bot. Fr. XLVI p. 99 (1899). 



R. proceriis P. J. Muell. Subsp. lacertosiis Sudre Rub. Eur. p. 89. 



Ex Sudre (Eur.) „habitus R. thyrsoidei, sed robustior et elatior; foliorum caulinorum foliola 

 infima petiolulata, petala latiora, pollen perfectius. Praecox." Planta mihi non satis cognita est, sed, 

 quoad vidi, in omnibus R. thyrsoidei formis fohola profundius et saepe inciso-serrata sunt; figura 

 foliolorum in R. thyrsoideo semper fere magis oblonga est. Specimina a me visa foliis R. macrostenioni 

 simillinia sunt, inflorescentia vero R. thyrsoideum revocat. 



Sudre plantama Galliaoccidentali usque adHungariam boreali-orientalem passim occurrere dicit. 



R. lacertosns formis validissimis e grcge R. hcdycarpi nimis affinis videtur. 



R. Banningii Focke Syn. Rub. Germ. p. 266. (1877.) Spec. collect. ! 



1. Forma typica: eu-Banninyii. 



R. Banningii Aschers. et Grbn. Syn. mitt. FI. VI p. 511. 



Turiones humiles, obtusanguli, parce villosi vel glabriusculi, aculeis vigorosis sparsis praediti. 

 Folia magna, pedato-quinata, saepe ternatis immixtis, foliola subaequaliter et superficialiter serrata, 

 subtus molliter pilosa, saepe canesccntia, terminalc oblongo-elliplicum, variansadfiguramcordato-ovatam. 

 Inflorescentiae (ad 50 cm longae) amplae patulae pyramidalis ramuli inferiores racemigeri, supremi 

 triflori vel uniflori, tomentoso-pilosi, sparsim glanduliferi et aculeati. Sepala externe cano-tomentosa, in 

 flore et fructu reflexa; petala magna, oblonga, amoene rosea. Fructus perfecti. — Species spectabilis. 



2. Subsp. R. Gelertii K. Friderichsen Bot. Tidsskr. XV p. 237. (1886.) 

 Aschers. et Grbn. Syn. VI p. 493. — Rogers Handb. Brit. Rubi p. 56. 



Turiones acutanguli; foliola minora quam in R. eu-Banningii, inaequaliter et saepe grossius 

 serrata; inflorescentia densior, non patula, apicem versus vix coarctata, obtusa. Flores albi. 



Primo hanc plantam R. Banningii varietatem esse putavi, sed postea Friderichsen secutus sum, 

 qui eam omnino separare voluit. Nunc formae intermediae, praecipue Britannicae, ita variabiles videntur 

 ut conjunctionem praeferim, saltem ad interim. 



Die Form eu-Banningii haufig um Burgsteinfurt im nordwestlichen Westfalen, anscheinend auch 

 bei Eupen. R. Gelertii inDanemark und Ostschleswig, versprengt bei Bremen, haufiger in England und 

 nach Rogers in Irland. 



■'&^ 



R. moestus Holuby Oe. B. Z. XXIII. p. 375. (1872.) 



Focke in Aschers. et Graebn. Syn. mitteleur. FI. VI p. 511. 



Foliolorum pagina superior dense cano-tomentosa; foliolum terminale ovatum vel cordato-ovatum 

 esse solet. Fertihs; fructus perfecti. Indumento excepto, a R. hedycarpo, praecipue macrostemone, non 

 certe distinguendus est. Occurrunt pih stellulati interdum in foliis formarum Gallicarum R. Iiedycarpi. 



Langs der Karpathen; von Pressburg und vom TrenQiner Com. bis zum Banat (vermutlich noch 

 weiter) verbreitet. 



R. epidasys Focke n. (spec. vel) subspec. Abh. Nat. Ver. Bremen XX p. 191. (1910.) 

 R. tomentosus (cit. Borkh.) Sampaio Rub. Portug. 53. 



An a R.moesto revera diversus? usque ad meliorem cognitionem locus natalis distinctionem 

 suadet. Fohola supra cano-tomentosa; inflorescentiae aculei validi; petala parva, alba; fructus perfecti. 

 Im nordlichen Portugal (Sampaio). 



