(449) 225 



Infloresccntiae angustac, saepe valde elongatae, thyrsoideae, eglandulosae; foliola latiora quam 

 in R. scabro, subtus molliter pilosa. Zwischen R. scaber unweit Minden i. W. 



Formam aliam molliler villosam ex iisdem parentibus progenitam observavi in Britannia 

 (Oxfordshire). 



R. hirtus x scaber. R. mucrouipclalus y hirtus Boulay. Variae formae intermediae. — Schwarz- 

 wald, Vogesen. 



R. firmulus Gremli Oe. B. Z. XXI p. 94 (1871) fortasse forma hybrida e R. scabro et specie 

 glandulosa est. 



Vidi specimina exsiccata R. scabro similia, quae a R. macrophijllo et R. Bcllcadii orta esse vide- 

 bantur. 



S p e c i e s R u 1d o s c a b r o a f f i n e s v e 1 s i m i 1 e s. 



R. tereticaulis P. J. Muell. in Flora (B. Z.) XLI 173. (1858.) 



R. pygmaeus (cit. Guenther) Metsch in Linn. XXVIII 178. 



R. mimitiflorus (nom. P. J. M.) Wirtg. Hb. Rhen. ed. II 104, non P. J Muell. 



R. miticjatus P. J. Muell. in Boul. R. Vosg. n. 60 p. 79 (1867). 



Turiones tenues, tomentoso-villosi, glandulosi et aculeis tenuibus saepe subfalcatis instructi. 

 Foha vulgo ternata; infloresccntia elongata, laxa, saepe foliifera; ramuli cum rhachi et pedicellis 

 tomentoso-villosi, glandulosi, parce glanduloso-setosi, aculeolis tenuibus acicularibus sparsis muniti, 

 superne saepe inermes. 



Glandulae stipitatae in solo luimido longiores sunt quam in arido. 



Praeter hanc plantam, qualem in loco classico Palatino (Reisbacli), haud procul ab oppido 

 Weissenburg sito, vidi, formae pauUo robustiores occurrunt, in quibus foha saepius quinata, glandulae 

 longius stipitatae, aciculi inflorescentiae interdum thyrsoideae laxae crebriores reperiuntur. Limites 

 inter iias formas majores et typicas tcuuiores non exstant. — In solo caleareo arido foliola subtus sub- 

 velulino-mollia evadunt. 



R. polytrichus Progel in Ber. Bot. Ver.Landsh. VIII. (1882), non A. Kerner (1890), nec Franchet 

 (1890), similis videtur, sed R. hirto propinquior. 



Quoad e speciminibus exsiccatis cognosci potest, mullae fonnae intermediae R. tereticaulem 

 cum speciebus glandulosis conjungere videntur. 



Die Verbreitung des R. tereticcmlis fallt ungefiihr mit dem Bezirke zusammen, in welchem 

 R. scabcr hJiufig ist. Sie erstreckt sich daher vorzugsweise iiber Siidwestdeutschland und Nordostfranlc- 

 reich. 



421. R. pallidus Wh. et N. in Bluff et Fngrh. Comp. fl. Germ. I 682. (1825.) Wh. et N. Rub. 

 Germ. 75 t. XXIX; Focke Syn. Rub. Germ. 337. 



An R. pallidus Sudre Rub. Eur. p. 85? 



R. obliquus Wirtg. in Flora (B. Z.) 1859 p. 235. 



R. cavatifolius P. J. Miill. in Boulay Ronc. Vosg. n. 49 p. 67, 132 (1867), Rogers Handb. Brit. 

 Rubi p. 71 est forma luxurians densiflora et latifolia. 



Turiones e basi arcuata procumbentes, inferne teretiusculi, aculeolati, superne angulati faciebus 

 planis, hirsuti, glandulis inaequahbus aculeohsque inter pilos occultis et aculeis subaequalibus e basi 

 lata reclinatis brevibus instructi. Folia plurima pedato-quinata; stipulae lineares; petiolorum aculei 

 falcati ; foliola tenuia, inaequaliter grosse serrata, supra parce pilosa, subtus pubescentia, viridia; terminale 

 cordato-oblongo-ovatum, longe acuminatum. Inflorescentiae mediocris inferne foliiferae apicem 

 versus decrescentis laxae ramuli patentes, cymoso-pauciflori, cum pedunculis longis tenuibus divaricatis 

 lomeutoso-hirti, glandulosi aciculatique, setis glanduliferis paucis praccipue in rhachi intcrmixtis. 

 Flores mediocres; sepala externe cano-virentia, albo-marginata, in flore et fructu maturo reflexa, post 

 anlhesin saepe patentia vel suberecta; petala elliptica, alba; stamina stylos semper fere purpureos 

 paulhdum superantia; carpella glabra vel (in R. cavatifolio) pubescentia. 



29 



Bibliotlieca botanica. Heft 83. 



