4 N. C. Kindberg, 



Quod ad species hujus generis attinet, jam a veteribus, "patribus 

 botanicorum", quattuor erant distinctse. Lepigonum marinum Walilb. , ma- 

 gnitudiiie maxime conspicuum, sub nomine Spergulae marinae descriptum et 

 delineatum, jam apud Dalechampium invenimus. Alii botanici, qui postea 

 ante Linnseum vixerunt, eandem speciem servarunt, v. c. Bauhini ambo, 

 Hermanmis, Itajus, Ammannus, Magnolius, Tournefoiiius et Jussiaeus, Mo- 

 risonus, Ruppius. Species altera, quam Lepigonum rubrum Fr. appellamus, 

 ab jr. Bauhino sub nomine Spergulae purpureae anno 1651 distincta est. 

 Loeselius etiam antea (teste Linnseo) eandem speciem ut "Polygonum foliis 

 gramineis spergulae capitulis" proposuerat. Tertiam speciem, Lepigonum se- 

 getale Koch, ut "Alsinem segetalem gramineo folio glahro multifloro" , a She- 

 rardio distinctam, äff ert Rajus anno 1704. Quartam Dillenius anno 1719 

 addit, et earn "Spergulatn maritimam flore parvo semine vario" nominat: 

 quam etiam Rajus affert et tam bene describit, ut nüiil dubii restet. Opi- 

 namm', eandem speciem esse, quam Hermannus (anno 1687) "Alsinen ma- 

 ritimam, annuam flore rubente et Ruppius " Arenariam, maritimam floribus 

 minoribus" appellant. Persuasum habemus, earn formam Lepigonum negle- 

 ctum Kindb. sistere, prsesertim quum lisec in locis saisis Europas médise vul- 

 gatissima species sit babenda. Venit tunc Linnaeus: species tantum duas, 

 Alsinen segetalem et Arenariam rubram, admisit. "Spei'gulam marinam" 

 (Veterum) varietatem Ai^enariae rubrae marinam appeUavit. Quum "Floram 

 Lapponicam" elaboraret et hane formam vel potiùs formam analogam, in 

 patria vulgatiorem, Lepigonum leiospermum Kindb., sub oculis haberet, no- 

 men Arenariae maritimae ei imposuit, ex quo apparet, Liiinaium eam ut 

 propriam speciem tunc agnovisse; etiam in itinere, quod in Vestrogotlda 

 fecit, eam speciem ante oculos liabuisse videtur, id quod e descriptione 

 ejus apparet; eam tamen ut varietatem insignem adnotat, postea autem ejus 

 rei oblivisci videtur. Ceterum speciem Dilleuianam plerumque neglexisse 

 videtur. Aliam quidem speciem sub nomine Arenariae mediae proponit sed 

 synonyma, quae ad Spergulam pentandram spectant, manifeste citat. Ii"- 

 ritus labor est inquirere, quam plantam proponere voluerit, verisimile tamen 

 eum duas species confudisse. 



Vestigia Linnsei sequentes, botanici posteri species Veterum non rite 

 agnoverunt, priusquam Wahlberg, anno 182Ü, descriptione sua compléta et 

 perfecta speciem illam antiquissimam sub nomine Lepigoni marini restitueret. 

 Constat quidem, Arenariam, mediam Pers. et Arenariam marginatam D. C. 

 eaudem speciem esse; illud autem nomen ad synonymon falsum Linnseanum 

 spectat, hoc non aptum est. Jacquin Arenariam glandidosam (Lepigonum 

 glandidosum nob.^, speciem novam Africanam, descripsit et bene delineavit 



