16 N. Jon. SCHEUTZ, 
LIiNNÆUS, usum plantarum semper diligentissime observans, in flora 
Suecica dieit, radicem Ge urban? pellere exanthemata, cerevisiam fragran- 
tiorem facere et ab acescentia conservare. RETZIUS vero, cujus flora ceco- 
nomiea Sueciæ optimo jure putatur egregia, negat, eam ab acescentia cere- 
visiam conservare posse. 
In Actis Reg. Societ. Medic. Hafniensis 1781, Vol. I leguntur Ob- 
servationes circa radieis Gei urbani seu Caryophyllate vires in febribus 
precipue intermittentibus aliisque morbis, institute a Rup. BUCHHAVE, a quo 
radix inter suecedanea corticis Chinæ seu Peruviani maxime laudatur. 
Preside C. P. THUNBERG dissertatio botanico-medica de Geo urbano 
anno 1827 edita est a M. G. Linderholm; ex qua dissertatione colligitur, 
radicem Gei urbani præcipue efficacem esse in febribus intermittentibus, 
nervosis et putridis, in dysenteria vel potius in diarrhoea, in amenorrhoa et 
inde orta chlorosi, in cachexiis variis, in arthritide, in tussi convulsiva. Sed 
ejus vis pendet magna ex parte, quo tempore sit collecta et quomodo ex- 
siccata; quo enim major illius odor et sapor, eo majorem quoque vim exserit. 
Analysin chemicam radicis Gei urbani TROMSDORFF attulit in neues 
Journ. f d. Pharm. Il: 1. Leipzig 1818. 
PETRUS Kam, discipulus Linnei, narravit, Canadenses in America 
boreali uti radice Gei rivalis loco corticis Chine in febribus intermittentibus. 
Qua narratione commotus P. J. BERGIUS instituit plurima experimenta prae- 
fica, quæ in Actis Academ. Holmiensis (1757, p. 118—139) relata probant, 
radicem Gei rivalis sæpe curasse febres intermittentes, etiam protractas, 
ssepe diarrheeas chronicas, ssepe quoque heemorrhagias. Sed quum adhibita 
radix interdum non curet febres intermittentes, usum corticis Chine tollere 
non potuit; quare nostris temporibus usus fere desiit. 
GLEDITSCH habet Geum rivale in numero earum plantarum, que sint 
aptæ ad coria conficienda; sed credo, paucos agricolas, si quemquam, ra- 
dicibus hujus plantæ effodiendis sua prata depravare velle. 
CLAVIS SYNOPTICA SECTIONUM. 
Donec exiguus numerus specierum cognitus erat, in sectiones dividere 
cognitas species non opus erat; crescente vero numero specierum, botanici 
finxerunt omnino necessarium assumere sectiones quasdam, quo clarior fieret 
conspectus et descriptio specierum. Alii alias ingressi sunt vias ad species 
in sectiones distribuendas; nos clarissimos illos SERINGE et MEYER, generis 
monographos, mutatis mutandis secuti sumus. Num divisio nostra sit na- 
