38 N. JOH. SCHEUTZ, 
0) grandifolium foliis caulinis lyrato-interrupte pinnatipartitis, foliorum radi- 
calium laciniæ laterales utrinque 8—9, quarum dus vel tres majores inciso-serrate, 
laeinia terminali maxima obovata biserrata trifidaque. 
Syn. G. pictum Hort. 
In horto Upsal. cultum vidi. — Foliis a forma primaria satis differt. 
Radix simplex l. ramosa. Caulis inferior pars sive rhizoma fuscum, horizontale, 
foliis persistentibus squarrosum. Caules ex una radice 1—3 erecti, 1—2 pedales 
et ultra, simplices apiee paree ramosi, glanduloso-pilosi ut tota herba, in medio viri- 
des, sed ceterum rubieundi ut etiam totus calyx. Folia radicalia lyrato-pinnatipartita 
laciniis utrinque 4—6 parvis, obovatis, biserratis, terminali maxima reniformi; folia 
caulina tripartita. Stipulæ ovate, minute, subcolorate. Flores nutantes campanulati, 
duo vel tres (rarius plures) terminales, post anthesin erecti. Petala incarnata vel al- 
bentia venis rubieundis inscripta, rarissime lutea, emarginata, longe-unguiculata. 
Carpophorum calycem campanulatum subexcedens, pilosissimum. Carpella in eapitu- 
lum subovatum aggregata, pilosa, arista uncinata basi hirta terminata. — Ab omni- 
bus hujus generis speciebus distinguitur petalis subito angustatis in unguem lamina 
plerumque longiorem. 
Obs. 1. Hujus speciei exstat montrositas ab auctoribus celebrata: 
Geum hybridum Wulf. 
caule humiliore, sepalis in folia mutatis. 
Syn. G. hybridum Wulf. in Jacq. Misc. 2, p. 33 ex Koch. — Jacq. Ic. rar., i. 94. — 
Willd., Sp. plant. 2, p. 1115. 
G. rivale luxurians Trattin., Rosac. Monogr. 3, p. 121. — Dec. Prodr. 2, p. 552. 
Caryophyllata montana flore pleno prolifero, folio Hedere terrestris. Breyn Cent., 
p. 130, t. 60. 
Caryophyllata prolifera, flosculis elegantissimis Loes. Pruss. 97, t. 6. 
Caryophyllata aquatica floribus plenis magis nutantibus. Cam. epit. 726. 
Hee pulchella forma nullo modo est hybrida, sed monstrosa, quod probatur 
ex eo, quod e centro floris normalem florem enatum botanici viderunt. Cfr Linnet 
Iter el. p. 84, ubi uberior descriptio legitur. 
Obs. 2. Forma hybrida hujus speciei, Gewn urbano-rivale commemoratur a 
Wimmero (Wildw. Bastardpfl., in Denkschr. d. Schles. Gesellsch. f. Vaterl. Kultur, 
Breslau 1853) quam ignoro. Forte G. intermedii forma. 
Obs. 3. In Prolepsi plantarum Linnæi (Upsal. 1760) heee planta affertur osten- 
dens "folia calycina eadem esse natura ac folia caulina" (p. 12) et "quomodo corolla 
prorsus evadat viridis et naturam foliaceam calycis induat" (p. 14) atque demonstrans 
"pistilli mutationem in folia" (p. 18). 
20. GEUM PALLIDUM C. A. Meyer foliis radicalibus interrupte pinnatipar- 
titis; foliis caulinis tripartitis; petalis albis calycem viridem atque pal- 
lidum (nec rubieundum) æquantibus, vix emarginatis, in unguem lamina 
subreniformi fere breviorem attenuatis; carpellis piloso-hirtis; styli arti- 
