48 N. Jom. SCHEU1Z, 
gioribus, plerumque inde a basi usque ad apicem barbato-plumosis, eireiter 2 longi- 
tudinis articulatis. — Longius distat G. silvaticum, quod et ab hoe et a G. pyrenaico 
differt carpophoro distineto alique notis. 
Obs. 9. Geum inclinatum ex opinione cel. KERNER est modo hybrida proge- 
nies ex G. rivali et G. montano. Hoc vero plurimis locis satis copiose lectum sem- 
per conforme est et in hortis persistens, quare cum plurimis auctoribus distinetum 
servavi. — Aliud insuper C. Kerner describit in Œsterr. bot. Zeitung 1867, p. 105, 
Geum tyrolense, quod a G. inclinato differat (vide infra) et hoe hybridum esse facile 
credimus, cum paucissima tantum lecta sint exemplaria. Cel. KERNER hoc modo di- 
stinguit 1. c. G. inclinatum et G. tyrolense: 
Geum inclinatum, flores expansi; petala patula suborbiculata, in unguiculum 
brevissimum subito contracta, sepala parum excedentia. Rostri articulus inferior elon- 
gatus, 12—20 m.m. longus sicuti articulus superior tota longitudine pilis longis tenuis- 
simis ciliatus. 
Geum tyrolense (quod etiam KERNER appellat G. superrivale-montanum), flo- 
res campanulati; petala erecta, obovata in unguem magnum sursum attenuata, sepala 
æquantia. Rostrum inferius 5—6 m.m. longum sicuti articulus superior apicem ver- 
sus glaber. 
Perpauca G. tyrolensis specimina lecta ad rivulum alpinum montis Patschen- 
kofel prope Œnipontium, altitud. 6000 ped., solo schistoso. 
Obs. 3. Inter Gea hybrida, que a TrwBAr-LaGRAvE in Bulletin de la Soc. 
Botan. de France 1869, Appendix; session extraord., p. XII—XIV afferuntur, hee 
quoque sunt: 
1. G. montano-rivale, quod idem esset ae G. hybridum WULF. et JACQ., quocum 
etiam G. inclinatum SCHLEICH. conjungitur. 
9. G. silvatico-rivale, quod est G. Thomasianum SER. TrwBAL-LAGRAVE igitur 
censet G. Thomasianum Ser. esse distinctum a G. inelinato Schleich. Plu- 
rimi vero censent, G. inclinatum Sehleich. et G. Thomasianum Ser. esse unam 
eandemque speciem. 
Obs. 4. Species, que sunt medi: inter duas alias, plerumque nunc existi- 
mantur hybridæ, et multe tales forme, easu orte, sunt modo digne, que sub spe- 
ciebus primariis annotentur. Quod si copiosius leguntur semperque acute limitatz, 
(hybrid: sine limitibus plerumque confluunt eum parentibus) propria historia vegeta- 
tionis et distributione geographica gaudent atque e seminibus facile educuntur, pro 
veris speciebus habeantur; est enim temerarium in genealogia hybridarum exploranda 
intricari. Species et plantas hybridas ita distinguendas censemus: species ipsæ se- 
mina producunt, e quibus forme similes plante maternæ oriantur, quum contra se- 
mina hybridarum abortiunt, nisi feeundata fuerint ab altera parentum, ad quas tem- 
poris progressu tali modo sensim transeunt et quasi redeunt. 
28. GEUM CAPENSE Thunb. foliis radicalibus lyrato-pinnatipartitis , lacinia 
terminali maxima, ovato-subreniformi; foliis caulinis parvis, simplicibus 
incisis; petalis flavis rotundato-obovatis, calyce semper erecto fere duplo 
