6 



van den Kaukasus, Turkestan, Perzië en Afghanistan 

 groeit en daar ook als groente wordt gebruikt, i) 



Volgens DE Candolle bestaat er geen noemenswaard 

 verschil tusschen deze wilde soort en de in Europa 

 gekweekte met gedoomde vruchten. 



Daartegenover staat dan het type met ongedoornde 

 vruchten, bekend als Spinacia oleracea, jS L. of Spinacia 

 glabra Miller of ook als Spinacia oleracea inermis 

 MoENCH. Deze vorm is waarschijnlijk in de cultuur 

 opgetreden. A. de Candolle 2) zegt er van: 



„l'Epinard de Hollande ou gros Epinard, dont Ie fruit 

 n'a pas d'épines, est évidemment un produit des jardins. 

 Tragus, soit Bock, en a parlé Ie premier dans Ie 

 XVIe siècle". 



In zijn Géofjraphie Bofanlque Haisonnée ^) laat hij 

 zich eveneens in dezen zin uit: 



„Le Spinacia glabra Miller, me parait nne race 

 produite par la culture. Non seulement personne ne 

 l'a trouvé sauvage, mais encore il n'est mentionné que 

 dans les cultures européennes et semble s'être produit 

 après rintroduction de la plante ordinaire". 



Het gedoomde type schijnt minder gevoelig voor 

 koude te zijn dan het ronde. Vandaar dat het als 

 Winterspinazie in den regel in het najaar wordt gezaaid 

 en in het voorjaar gesneden. Het ronde type daaren- 

 tegen wordt als Zomerspinazie meest in het voorjaar, 

 in April, gezaaid*). 



^) A. DE Candolle: l'Origine des plantes cultivies p. 78. 

 ') L c. 



') A. DE Candolle, Géographie Botanique Raisonnée, 1855 p. 847. 

 ■*) Langethal. flandbuch der Inndwirtschaftlichen Pflanzenkunde. 

 B<\. III. p. 73. 



