§ 2. Het kweeken van het materiaal. 



Om bij het bestudeeren der vegetatieve deelingen ook 

 worteltoppen te kunnen onderzoeken, zaaide ik in het 

 voorjaar van 1909, in pannen met zaagsel, een deel 

 mijner zaden uit. De schotels werden gedeeltelijk in 

 eene warme kweekkas geplaatst, terwijl de overigen 

 aan de buitentemperatuur blootgesteld bleven. In beide 

 culturen ontstonden normale kiemwortels, die geschikt 

 bleken te zijn voor cytologisch onderzoek. De bij hooger 

 temperatuur gevormde kiemwortels leverden echter niet 

 zulke goede resultaten op, als de onder gewone omstan- 

 digheden ontstane. De praeparaten ervan waren moeilijker 

 te kleuren; men kreeg den indruk, dat de wortels door 

 een te snellen groei geleden hadden. In den afgeloopen 

 winter zaaide ik nog eens een aantal zaden uit en wel 

 in kassen van verschillende temperaturen, te weten : eene 

 warme en eene gematigde kweekkas en eene Orchideëen- 

 kas. Na fixeering bleek dit materiaal echter volkomen 

 waardeloos te zijn, daar de kleuring der praeparaten ge- 

 heel mislukte en alle celwanden dik en opgezwollen waren. 



Waaraan moest dit worden toegeschoven? 



Zooals bekend is, is de ontkieming der zaden in het 

 algemeen afhankelijk van de temperatuur, en wel zoo- 

 danig, dat men eene minimum-, optimum- en maximum- 

 temperatuur kan onderscheiden. Ontkieming vindt niet 

 meer plaats bij eene temperatuur, die beneden het 

 minimum ligt of het maximum overschrijdt. Binnen 

 deze grenswaarden verloopt de ontkieming sneller, naar- 

 mate de temperatuur dichter bij het optimum komt, 

 langzamer, naarmate zij meer tot het minimum of 

 maximum nadert. 



