58 



verhandeling ^) zegt hij : „It appears to be rather of 

 the nature of an incident among evolutionary phenomena". 

 Dit komt mij voor eene eenigszins afwijkende voorstelling 

 te zijn. Volgens de gangbare opvattingen toch, moet de 

 verdubbeling van het aantal chromosomen even goed als 

 elke andere nieuwe eigenschap van mutatieven aard 

 zijn. Wanneer eene eicel en eene stuifmeelkorrel van 

 O. Lamarckiana zijn samengetroffen, zal er in de be- 

 vruchte eicel geen verdubbeling van het aantal chromo- 

 somen kunnen optreden, wanneer niet minstens één 

 der kiemcellen de eigenschap daartoe meebracht, dus 

 gemuteerd was. Maar dan zou het meer voor de hand 

 liggen aan te nemen, dat deze gemuteerde kiemcel zelve 

 reeds door het muteeren het vermogen verkregen had, 

 het aantal harer chromosomen te verdubbelen. 



Het is dus het meest waarschijnlijk, dat O. g i g a s 

 door het samentreffen van twee kiemcellen ontstond, 

 die beide tengevolge van een mutatieverschijnsel reeds 

 een dubbel zoo groot aantal chromosomen in hunne 

 kernen voerden, als zij onder gewone omstandigheden 

 gehad zouden hebben. 



Is dit in overeenkomst met de heerschende voorstellingen 

 omtrent het ontstaan van mutanten? De Yries-) heeft 

 als zijne raeening geuit, dat aan het optreden van een 

 mutant een muteeren van eicellen of pollenkorrels van 

 de moederplant moet voorafgaan. En daar gemuteerde 

 eicellen en stuifmeelkorrels blijkbaar zeer zeldzaam voor- 

 komen is de kans, dat twee in gelijken zin gemuteerde 

 kiemcellen elkander zullen bevruchten zoo gering, dat 

 men daarvan in de meeste gevallen kan afzien. Hij 



») R. R. Gates. 1. c, Archiv für Zellforschung, 1909, p. 549. 

 ') HüGO DE ViiiES. Bie Mntatioiit-theo7-ie. Bd. II, 1903, p. 504. 



